وین موریس

وین موریس (۱۷ فوریه ۱۹۱۴ – ۱۴ سپتامبر ۱۹۵۹) که با نام اصلی برت دوین موریس در لس‌آنجلس به دنیا آمد، بازیگر آمریکایی سینما و تلویزیون و همچنین یکی از خلبانان برجسته نیروی دریایی در جنگ جهانی دوم بود. او در فیلم‌های ماندگاری مانند «مسیرهای افتخار» (۱۹۵۷)، «یاغی‌ها» (۱۹۵۲) و در نقش اصلی «کید گالاهاد» (۱۹۳۷) حضور داشت.

موریس در جریان فیلمبرداری «فرشتگان پرواز» (۱۹۴۰) به خلبانی علاقه‌مند شد و پس از آغاز جنگ، به نیروی ذخیره نیروی دریایی پیوست و در سال ۱۹۴۲ به‌عنوان خلبان نیروی دریایی فعالیت کرد و برای مدت جنگ، سینما را کنار گذاشت. او با هواپیمای F6F Hellcat بر روی ناو هواپیمابر USS Essex پرواز می‌کرد و در طول جنگ هفت هواپیمای ژاپنی را سرنگون کرد و در غرق‌شدن پنج کشتی نقش داشت. موریس چهار نشان «صلیب پرواز ممتاز» و دو مدال «مدال هوایی» دریافت کرد.

نیروی دریایی ابتدا او را از نظر فیزیکی «بیش از حد بزرگ» برای پرواز با جنگنده‌ها می‌دانست. پس از چند بار رد شدن، او به برادرزنش، فرمانده دیوید مک‌کمبل، متوسل شد و از او فرصتی برای پرواز با جنگنده‌ها خواست. مک‌کمبل در پاسخ گفت: «یک نامه برایم بنویس.» او با اسکادران VF-15، معروف به «قهرمانان مک‌کمبل»، پرواز کرد.

موریس با پاتریشیا اورورک، شناگر المپیکی و خواهر بازیگر سینمای ب پگی استوارت، ازدواج کرد. پس از پایان جنگ به سینما بازگشت، اما غیبت نزدیک به چهار ساله‌اش باعث از دست رفتن ستاره‌ای تازه‌متولدشده‌اش شد. او همچنان به بازی ادامه داد، اما کیفیت فیلم‌هایش عمدتاً رو به کاهش رفت. با از دست دادن چهره جوان اما نه روحیه‌اش، بیشتر دهه پنجاه را در وسترن‌های کم‌هزینه گذراند. در سال ۱۹۵۷، با نقش یک قهرمان بوکس ازکارافتاده در نمایش «ساکنان غار» نوشته ویلیام سارویان، برای نخستین بار بر صحنه برادوی ظاهر شد. او همچنین در فیلم «مسیرهای افتخار» ساخته استنلی کوبریک (۱۹۵۷) نقشی ضعیف و کم‌توقع ایفا کرد.

وین موریس در حین بازدید از ناو هواپیمابر USS Bon Homme Richard در خلیج سان‌فرانسیسکو دچار حمله قلبی شد و پس از انتقال به بیمارستان نیروی دریایی اوکلند، در ۴۵ سالگی درگذشت. او در گورستان ملی آرلینگتون به خاک سپرده شد.