توتو

توتو با نام اصلی آنتونیو کلمنته در یکی از محله‌های فقیرنشین ناپل زاده شد؛ فرزند نامشروع آنا کلمنته اهل سیسیل و مارکیز جوزپه ده کرتیس اهل ناپل. او که به «شاهزادهٔ خنده» شهرت داشت، کمدین، بازیگر سینما و تئاتر، نویسنده، خواننده و ترانه‌سرای ایتالیایی بود و از بزرگ‌ترین هنرمندان ایتالیا در سدهٔ بیستم به شمار می‌رود. توتو ابتدا با بازی‌های کمدی شناخته شد، اما نقش‌های درام، شعرها و ترانه‌هایش نیز از نظر فرهنگی اهمیت فراوان دارند؛ سبک بی‌همتای او و شوخی‌ها و حرکت‌های ماندگارش به بخشی جدایی‌ناپذیر از فرهنگ عامهٔ ایتالیا تبدیل شده‌اند.

توتو به‌عنوان کمدین، وارث سنت کمدیا دل‌آرته شناخته می‌شود و او را با چهره‌هایی چون باستر کیتون و چارلی چاپلین مقایسه کرده‌اند. او در پانزده‌سالگی با نام مستعار «کلِرمان» در تئاترهای کوچک به اجرای نمایش‌های کمدی می‌پرداخت و بیشتر آثار نخستینش تقلید از شخصیت‌های گوستاوو ده مارکو بود. توتو در جنگ جهانی اول به خدمت سربازی رفت و پس از آن به صحنه بازگشت تا سبک ویژهٔ خود را شکل دهد.

نخستین حضور سینمایی‌اش در سال ۱۹۳۷ با فیلم «Fermo con le mani» رقم خورد و در ادامه در ۹۶ فیلم دیگر نیز نقش‌آفرینی کرد؛ بسیاری از این آثار همچنان به‌طور مکرر از تلویزیون ایتالیا پخش می‌شوند. توتو در طول کارنامهٔ سینمایی‌اش کنار تقریباً همهٔ بازیگران مطرح نسل خود ایفای نقش کرد. چهرهٔ ماندگار او با صورت نامتقارنش (حاصل سانحه‌ای در نوجوانی) و توانایی منحصربه‌فردش در حرکت‌دادن بدن هچون عروسکی نخی، به‌سرعت در دل مردم جا باز کرد و شیرین‌کاری‌هایش به بخشی از فرهنگ ایتالیا بدل شد. توتو در ۶۹ سالگی و بر اثر چند حملهٔ قلبی در رم درگذشت. به‌سبب محبوبیت بی‌نظیرش سه مراسم خاکسپاری برایش برگزار شد: نخست در رم و دو مراسم دیگر در ناپل. خانهٔ زادگاه او نیز به‌تازگی به‌عنوان موزه به روی عموم گشوده شده است.