اسپنسر تریسی

اسپنسر بناونچر تریسی (۵ آوریل ۱۹۰۰ – ۱۰ ژوئن ۱۹۶۷) بازیگر آمریکایی بود که به‌خاطر بازی طبیعی و توانایی‌های گسترده‌اش شهرت داشت. او یکی از ستاره‌های بزرگ عصر طلایی هالیوود به شمار می‌رفت و با نه نامزدی، دو بار جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد را از آن خود کرد؛ رکوردی که در تعداد نامزدی‌های این بخش با لارنس الیویه به‌طورها مشترک دارد.

تریسی نخستین‌بار در دوران تحصیل در کالج ریپِن استعداد بازیگری خود را کشف کرد و بعدها بورسیه‌ای برای آکادمی هنرهای نمایشی آمریکا به دست آورد. او هفت سال را در تئاتر گذراند و در چند گروه صحنه‌ای و گاه‌گاهی در برادوی فعالیت کرد. نقطه‌ی تحول حرفه‌ای تریسی در سال ۱۹۳۰ رقم خورد، زمانی که بازی درخشانش در نمایش «آخرین مایل» توجه هالیوود را به او جلب کرد. پس از نخستین تجربه‌ی موفق سینمایی‌اش در فیلم «بالادست رودخانه» به کارگردانی جان فورد، که در کنار هامفری بوگارت بازی می‌کرد، با استودیوی فاکس فیلم قرارداد بست. پنج سال حضورش در فاکس با اجراهای قدرتمند بازیگری همراه بود، اما این فیلم‌ها معمولاً در گیشه موفق نمی‌شدند و او پس از ۲۵ فیلم که تقریباً در همه‌ی آنها نقش اول را بر عهده داشت، همچنان برای مخاطبان چهره‌ای ناشناخته باقی ماند. هیچ‌یک از این آثار پرفروش نبودند، هرچند فیلم «قدرت و شکوه» (۱۹۳۳) از نظر بسیاری در بازنگری‌ها به‌عنوان تحسین‌برانگیزترین بازی او شناخته می‌شود.

تریسی در سال ۱۹۳۵ به استودیوی مترو-گلدوین-مایِر پیوست که در آن زمان معتبرترین استودیوی هالیوود بود. دوران حرفه‌ای او با مجموعه‌ای از فیلم‌های پرفروش شکوفا شد و در سال‌های ۱۹۳۷ و ۱۹۳۸ برای بازی در «کاپیتان‌های شجاع» و «شهر پسران» دو اسکار متوالی به دست آورد. او در سه فیلم پرفروش در کنار کلارک گیبل، ستاره‌ی اصلی استودیو، بازی کرد و تصویر زوج هنری گیبل و تریسی را در ذهن مخاطبان تثبیت کرد. تا دهه‌ی ۱۹۴۰، تریسی یکی از بزرگ‌ترین ستاره‌های استودیو بود. در سال ۱۹۴۲، او در کنار کاترین هپبورن در فیلم «زن سال» ظاهر شد و آغازگر همکاری هنری دیگری شد که طی ۲۵ سال به تولید نه فیلم انجامید. تریسی در سال ۱۹۵۵ از ام‌جی‌ام جدا شد و به‌صورت آزاد به فعالیت بازیگری ادامه داد، هرچند با افزایش سن، خستگی‌اش بیشتر می‌شد. زندگی شخصی‌اش آشفته بود؛ او سال‌ها با اعتیاد شدید به الکل دست‌وپنجه نرم می‌کرد و از ناشنوایی پسرش احساس گناه عمیقی داشت. تریسی از دهه‌ی ۱۹۳۰ از همسرش جدا شد، اما هرگز طلاق نگرفت و رابطه‌ی طولانی‌مدتش با کاترین هپبورن را در سکوت ادامه داد. در سال‌های پایانی عمر، تقریباً به‌طور انحصاری برای کارگردان استنلی کِریمر کار کرد. آخرین فیلم او «حدس بزنید چه کسی برای شام می‌آید» در سال ۱۹۶۷، تنها ۱۷ روز پیش از مرگش تکمیل شد.

تریسی در طول دوران حرفه‌ای‌اش در ۷۵ فیلم بازی کرد و در میان همکارانش به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین بازیگران تاریخ سینما شناخته می‌شد. مؤسسه‌ی فیلم آمریکا در سال ۱۹۹۹، او را نهمین ستاری برتر مرد در سینمای کلاسیک هالیوود معرفی کرد.