ریک هافمن

ریک هافمن، زادهٔ ۱۲ ژوئن ۱۹۷۰ در نیویورک سیتی و بزرگ‌شدهٔ روزلین هایتس در نیویورک، از مدرسهٔ ویتلی در اولد وستبوری فارغ‌التحصیل شد و سپس به دانشگاه آریزونا رفت. پس از پایان تحصیلاتش، برای آغاز حرفهٔ بازیگری به لس‌آنجلس نقل مکان کرد. نخستین نقشش، ایفای نقش یک نگهبان امنیتی در فیلم نظریه توطئه (۱۹۹۷) بود. در آن صحنه آن‌قدر مضطرب بود که دو دیالوگش را اشتباه خواند، اما همین اشتباه، خندهٔ جولیا رابرتز، ریچارد دونر و کل عوامل صحنه را در پی داشت و آن دیالوگ در نسخهٔ نهایی فیلم هم باقی ماند و توجه‌ها را به سمت او جلب کرد.

پس از چند نقش کوچک دیگر، با ایفای نقش فرِدی سَکر در سریال وال‌استریتی «خیابان دلار» (The $treet, ۲۰۰۰) به کارگردانی دارن استار، به نقشی ماندگار دست یافت؛ نقشی که باعث شد کار پیش‌خدمتی‌اش را کنار بگذارد و به نیویورک بازگردد. او سپس با نقش‌هایی چون تری لومیس در درام حقوقی تحسین‌شدهٔ استیون بوچکو، «فیلی» (Philly, ۲۰۰۱)، نامش را بیش از پیش بر سر زبان‌ها انداخت. این نقش‌ها توجه مجلهٔ «ورایتی» را جلب کرد و او در فهرست «ده بازیگری که باید زیر نظر داشت» این مجله جای گرفت. پس از آن نیز نقش‌های جری بست در «برنی مک شو» (The Bernie Mac Show, ۲۰۰۱) و پاتریک ون دورن در کمدی جان استاموس، «جیک این پراگرس» (Jake in Progress, ۲۰۰۵) را ایفا کرد.

هافمن در کنار فعالیت‌های تلویزیونی، نقش‌های مکمل متعددی در سینما نیز داشته است؛ از جمله در فیلم‌های روز بعد از فردا (The Day After Tomorrow, ۲۰۰۴)، کار خونی (Blood Work, ۲۰۰۲)، هاستل (Hostel, ۲۰۰۵)، سلولی (Cellular, ۲۰۰۴) و «محکوم‌شدگان» (The Condemned, ۲۰۰۷) از شرکت لاینزگیت. او در جریان فیلم‌برداری همین فیلم اخیر در استرالیا، تجربهٔ نزدیک به مرگ را نیز از سر گذراند.