پیتر ویر

پیتر لیندزی ویر (متولد ۲۱ اوت ۱۹۴۴) کارگردان بازنشسته‌ی استرالیایی است که طی چهار دهه فعالیت حرفه‌ای، در ژانرهای گوناگون فیلم ساخته است؛ از جمله «پیک‌نیک در صخره‌ی آویزان» (۱۹۷۵)، «گالیپولی» (۱۹۸۱)، «شاهد» (۱۹۸۵)، «انجمن شاعران مرده» (۱۹۸۹)، «بی‌باک» (۱۹۹۳)، «نمایش ترومن» (۱۹۹۸)، «فرمانده و ناخدا: دوردست‌های دنیا» (۲۰۰۳) و «راه بازگشت» (۲۰۱۰). او شش بار نامزد جایزه‌ی اسکار شد و در سال ۲۰۲۲ به‌پاس یک عمر دستاورد سینمایی، جایزه‌ی افتخاری اسکار را دریافت کرد.

ویر در آغاز مسیر کارگردانی‌اش از چهره‌های شاخص جنبش موج نوی سینمای استرالیا (۱۹۷۰ تا ۱۹۹۰) به شمار می‌رفت. نخستین فیلم بلندش «هُمزدیل» بود و پس از آن با درام رمزآلود «پیک‌نیک در صخره‌ی آویزان» (۱۹۷۵)، تریلر ماورائی «آخرین موج» (۱۹۷۷) و درام تاریخی «گالیپولی» (۱۹۸۱) شناخته شد. سپس با تولید بین‌المللی «سال خطرناک زندگی» (۱۹۸۲) به موفقیت چشمگیری دست یافت.

پس از درخشش «سال خطرناک زندگی»، ویر مجموعه‌ای متنوع از فیلم‌های آمریکایی و بین‌المللی را در ژانرهای گوناگون کارگردانی کرد که بسیاری از آن‌ها در گیشه پرفروش بودند؛ از جمله تریلر «شاهد» (۱۹۸۵)، درام «انجمن شاعران مرده» (۱۹۸۹)، کمدی رمانتیک «گرین کارت» (۱۹۹۰)، کمدی-درام علمی-تخیلی اجتماعی «نمایش ترومن» (۱۹۹۸) و حماسه‌ی تاریخی «فرمانده و ناخدا: دوردست‌های دنیا» (۲۰۰۳) که همگی نامزد اسکار شدند. آخرین فیلم بلند او پیش از بازنشستگی، «راه بازگشت» (۲۰۱۰) بود که با استقبال منتقدان روبه‌رو شد.