پتی دوک

آنا ماری دوک (۱۴ دسامبر ۱۹۴۶ – ۲۹ مارس ۲۰۱۶) که با نام هنری پتی دوک شناخته می‌شد، بازیگر آمریکایی بود. او کار هنری‌اش را با تبلیغات و نقش‌های کوتاه در تلویزیون و سینما آغاز کرد و با ایفای نقش هلن کلر در نسخهٔ برادویِ «معجزه‌گر» (۱۹۵۹–۱۹۶۱) به شهرت رسید. برای اقتباس سینمایی این نمایش در 1962، دوک دوباره همان نقش را بازی کرد و جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن را از آن خود کرد. او در شانزده‌سالگی، جوان‌ترین برندهٔ تاریخ اسکار شد (رکوردی که بعدها در ۱۹۷۳ توسط تاتوم اونیل شکسته شد). از دیگر فیلم‌های اولیهٔ او می‌توان به «بیلی» (۱۹۶۵)، «دره‌ٔ عروسک‌ها» (۱۹۶۷) و «من، ناتالی» (۱۹۶۹) اشاره کرد. در تلویزیون، دوک در سریال پرطرفدار نوجوانانهٔ «مزرعهٔ پتی دوک» (۱۹۶۳–۱۹۶۶) با ایفای دو نقش همزمان, اولین نامزدی از ده نامزدی امی‌اش را کسب کرد. او برای بازی در فیلم تلویزیونی «چارلی شیرین من» (۱۹۷۰)، مینی‌سریال «کاپیتان‌ها و پادشاهان» (۱۹۷۶) و تله‌فیلم «معجزه‌گر» (۱۹۷۹) – این بار در نقش آنی سالیوان – موفق به دریافت جایزهٔ امی شد. وی از سال ۱۹۸۵ تا ۱۹۸۸ رئیس اتحادیهٔ بازیگران سینما بود.

زندگی شخصی دوک اغلب پرتلاطم بود. او در الموهرست نیویورک از مادرش فرانسس مارگارت (مک‌ماهون)، صندوق‌دار، و پدرش جان پاتریک دوک، رانندهٔ تاکسی و کارگر خدماتی، زاده شد. کار بازیگری‌اش از هشت‌سالگی و زمانی آغاز شد که برادرش ری دوک او را به مدیر برنامه‌هایش، جان و اتل راس، سپرد؛ آن‌ها نامش را تغییر دادند و از او بهره‌کشی کردند. دوک چهار بار ازدواج کرد: با کارگردان هری فالک از ۱۹۶۵ تا ۱۹۶۹؛ با نویسنده مایکل تل در ۱۹۷۰ (که مادر بازیگر شان استین شد)؛ با بازیگر جان آستین از ۱۹۷۲ تا ۱۹۸۵ (که مادر بازیگر مکنزی آستین شد)؛ و با مربی نظامی مایکل پیرس از ۱۹۸۶ تا زمان مرگش (که دو نایزادی و یک فرزندخوانده به نام کوین داشت). در ۱۹۸۲، او به اختلال دوقطبی مبتلا تشخیص داده شد؛ موضوعی که کتاب دومش «شوریدگی درخشان: زندگی با بیماری افسردگی شیدایی» (۱۹۹۲) به آن اختصاص یافت. دوک همچنین فعال سیاسی در حمایت از مسائلی چون اصلاحیهٔ حقوق برابر، آگاهی‌رسانی دربارهٔ ایدز و خلع سلاح هسته‌ای بود. او در ۲۹ مارس ۲۰۱۶ در کوئر دی‌آلن، آیداهو، بر اثر سپسیس ناشی از پارگی روده درگذشت.