پائولو استوپا

پائولو استوپا (۶ ژوئن ۱۹۰۶ – ۱ مه ۱۹۸۸) بازیگر و دوبلور ایتالیایی بود. او که در رم زاده شد، فعالیت حرفه‌ای خود را از سال ۱۹۲۷ با تئاتر در همان شهر آغاز کرد و از ۱۹۳۲ به سینما راه یافت. درخشان‌ترین دوران تئاتری او به پس از جنگ جهانی دوم بازمی‌گردد؛ زمانی که با کارگردان لوچینو ویسکونتی و همسرش، بازیگر رینا مورلی، مثلث هنری شکل دادند و اجراهایشان از آثار چخوف، شکسپیر و گولدونی تحسین گسترده‌ای برانگیخت. او در سال ۱۹۶۰ با سریال تلویزیونی «زندگی با پدر و مادر» به قاب تلویزیون قدم گذاشت و در دههٔ ۱۹۷۰ به اوج شهرت رسید؛ به‌ویژه با اقتباس‌هایی از رمان‌های جنایی فریدریش دورنمات و آگوستو د آنجلیس. استوپا در طول دوران حرفه‌ای خود در سینما، از ۱۹۳۲ تا بازنشستگی‌اش در ۱۹۸۳، در حدود ۱۹۴ فیلم حضور یافت؛ از جمله آثار ماندگاری چون «معجزه در میلان» (۱۹۵۱)، «روکو و برادرانش» (۱۹۶۰)، «زنده‌باد ایتالیا!» (۱۹۶۱)، «گربه‌چهر» (۱۹۶۲)، «مادرِ سالار» (۱۹۶۸) و «دوستان من قسمت دوم» (۱۹۸۲). او همچنین در حماسهٔ سرجیو لئونه، «روزی روزگاری در غرب» (۱۹۶۸)، نقش‌آفرینی کرد و در فیلم «بکت» (۱۹۶۴) حضور افتخاری داشت. استوپا به‌عنوان دوبلور نیز چهره‌ای شناخته‌شده بود و از دههٔ ۱۹۳۰ دوبلهٔ فرد آستایر را بر عهده داشت. ریچارد وایدمارک، کرک داگلاس و پل مونی از دیگر بازیگرانی هستند که صدای ایتالیایی‌شان به صدای او زنده شده است.