میکی رورک

فیلیپ آندره «میکی» رورک جونیور (زادهٔ ۱۶ سپتامبر ۱۹۵۲) بازیگر آمریکایی و بوکسور حرفه‌ای پیشین است که عمدتاً در فیلم‌های درام، اکشن و مهیج نقش‌های اصلی بازی کرده است.

رورک در دوران اوج خود در دههٔ ۱۹۸۰، ابتدا در فیلم‌هایی چون «حرارت بدن» (۱۹۸۱) و «کافه‌نشین‌ها» (۱۹۸۲) نقش‌های مکمل داشت و سپس در آثاری مانند «ماهی جنگی» (۱۹۸۳)، «پاپ گرینیچ ویلیج» (۱۹۸۴)، «سال اژدها» و «۹ هفته و نیم» (۱۹۸۶) نقش‌های اصلی را ایفا کرد. بازی او در فیلم زندگی‌نامه‌ای «بارفلای» و معمایی-ترسناک «قلب فرشته» (هر دو محصول ۱۹۸۷) تحسین منتقدان را برانگیخت. او در سال ۱۹۹۱، پس از چند شکست هنری و تجاری، بازیگری را کنار گذاشت و مدتی به‌عنوان بوکسور حرفه‌ای فعالیت کرد.

رورک پس از بازنشستگی از بوکس در سال ۱۹۹۴ به بازیگری بازگشت و در فیلم‌هایی چون «باران‌ساز» (۱۹۹۷)، «بوفالو ۶۶» (۱۹۹۸)، «کارخانه حیوانات»، «کارتر را بگیر» (هر دو ۲۰۰۰)، «تعهد» (۲۰۰۱)، «روزی روزگاری در مکزیک» (۲۰۰۳)، «مردی در آتش» (۲۰۰۴) و «دومینو» (۲۰۰۵) نقش‌های مکمل بازی کرد. او در سال ۲۰۰۵ با ایفای نقش اصلی در فیلم اکشن نئو-نوآر «شهر گناه» به جریان اصلی هالیوود بازگشت و جوایزی از انجمن منتقدان فیلم شیکاگو، جوایز فیلم و تلویزیون ایرلند و انجمن منتقدان آنلاین فیلم دریافت کرد.

این بازگشت با بازی در نقش کشتی‌گیر سالخورده، رندی «رم» رابینسون، در درام ورزشی «کشتی‌گیر» (۲۰۰۸) به اوج رسید. رورک برای این نقش جایزهٔ گلدن گلوب و بفتای بهترین بازیگر مرد را برد و نامزد جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر مرد شد. او پس از آن در چند فیلم پرفروش از جمله «مرد آهنی ۲»، «بی‌مصرف‌ها» (هر دو ۲۰۱۰) و «نامیرایان» (۲۰۱۱) ظاهر شد و سپس بیشتر در تولیدات مستقل و فیلم‌های عرضه‌شده مستقیم برای بازار خانگی فعالیت کرد.