ماکسیمیلیان شل

ماکسیمیلیان شل (۸ دسامبر ۱۹۳۰ – ۱ فوریه ۲۰۱۴) بازیگر اتریشی‌تبار سوئیسی بود که در خانوادهای هنرمند بزرگ شد. او در کودکی، پس از الحاق اتریش به آلمان نازی در سال ۱۹۳۸، همراه خانواده‌اش به زوریخ گریخت و پس از پایان جنگ جهانی دوم به طور جدی به بازیگری و کارگردانی روی آورد.

شل برای ایفای نقش وکیلی در درام دادگاهی «دادگاه نورنبرگ» (۱۹۶۱) برندهٔ جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد شد. او همچنین برای بازی در نقش شخصیتی با هویت‌های چندگانه در «مرد در اتاق شیشه‌ای» (۱۹۷۵) و مردی که در برابر نازیسم مقاومت می‌کند در «ژولیا» (۱۹۷۷) نامزد دریافت اسکار شد. شل که به هر دو زبان انگلیسی و آلمانی مسلط بود، در شماری از فیلمهای با مضمون دوران نازی نقش‌های اصلی را بر عهده داشت. از جمله آثار سینمایی او می‌توان به «توپقاپی» (۱۹۶۴)، «ماجرای مرگبار» (1967)، «ضد حمله» (۱۹۶۸)، «سیمون بولیوار» (۱۹۶۹)، «پروندهٔ اودسا» (۱۹۷۴)، «یک پل خیلی دور» (۱۹۷۷) و «برخورد عمیق» (۱۹۹۸) اشاره کرد.

در تلویزیون، او برای فیلم «میس رز وایت» از شبکهٔ NBC و فیلم تلویزیونی «استالین» (۱۹۹۲) از شبکهٔ HBO دو بار نامزد جایزهٔ امی شد که برای دومی موفق به دریافت جایزهٔ گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش مکمل مرد – سریال، مینی‌سریال یا فیلم تلویزیونی شد. او همچنین در فیلم‌های تلویزیونی «خاطرات آنه فرانک» (۱۹۸۰) نقش اوتو فرانک، در سریال NBC «پتر کبیر» (۱۹۸۶) نقش تزار پتر کبیر روسیه، در سریال بریتانیایی «کاترین جوان» (۱۹۹۱) نقش فردریش کبیر و در مینی‌سریال «ژاندارک» (۱۹۹۹) نقش برادر ژان لو مستر را بازی کرد.

شل علاوه بر سینما و تلویزیون، در تئاتر نیز فعال بود و از جمله اجرای تحسین‌شده‌ای در نقش شاهزاده هملت داشت. او همچنین نوازندهٔ پیانو و رهبر ارکستر ماهری بود و با کلاودیو آبادو، لئونارد برنستاین و ارکسترهای برلین و وین همکاری کرد. خواهر بزرگ‌ترش، ماریا شل، بازیگر شناخته‌شدهٔ بین‌المللی بود و ماکسیمیلیان در سال ۲۰۰۲ مستند «خواهرم ماریا» را به عنوان ادای احترام به او ساخت.

متن بالا برگرفته از مقالهٔ ویکی‌پدیا دربارهٔ ماکسیمیلیان شل است که تحت مجوز CC-BY-SA منتشر شده است.