مارنی نیکسون

مارنی نیکسون، سوپرانوی دوست‌داشتنی که آوازش در تاریخ سینما جاودانه شد، بی‌آنکه تماشاگران چهره‌اش را به خاطر بسپارند. اگر صدایش را می‌شنیدید، ماجرا رنگی دیگر می‌گرفت. او از آن دسته هنرمندان «خاموش اما بسیار خواننده» بود که استعدادش در زمان خودش چندان جدی گرفته نشد. کسانی که گمان می‌کنند دبورا کر، ناتالی وود و آدری هپبورن علاوه بر توان بازیگری، صدای آوازی خارق‌العاده هم داشتند، باید بدانند که آوای «آنا» در «پادشاه و من» (۱۹۵۶)، «ماریا» در «داستان وست ساید» (۱۹۶۱) و «الیزا» در «بانوی زیبای من» (۱۹۶۴) همگی از آنِ مارنی نیکسون بود؛ نامی که البته هرگز در تیتراژ فیلم‌ها نیامد. مارنی با نام اصلی مک‌اِثرون در آلتادنای کالیفرنیا زاده شد، دوران کودکی‌اش را با بازیگری گذراند و بعدها به‌عنوان تک‌خوان با گروه کرال راجر واگنر فعالیت کرد. او که در آواز کلاسیک آموزش دیده بود، توانایی خواندن قطعات سبک و استانداردهای عامه‌پسند را نیز داشت و برای آرنولد شوئنبرگ و ایگور استراوینسکی به اجرا پرداخت. نخستین حضورش در برادوی به سال ۱۹۵۴ بازمی‌گردد، اما آن نمایش تنها دو ماه دوام آورد. در سال ۱۹۵۵ و درست پس از آنکه خواننده‌ای که برای دوبله دبورا کر در «پادشاه و من» قرارداد بسته بود در اروپا جان باخت، مارنی جایگزین او شد؛ از آن پس، همه چیز تغییر کرد. استودیوها چنان تحت تأثیر صدایش قرار گرفتند که بار دیگر برای دوبله کر در «یک رابطه برای به‌خاطر سپردن» (۱۹۵۷) از او استفاده کردند. پس از آن، با آوازخوانی قطعاتی چون «امشب» و «چه دلپذیر می‌شد»، صدای ناتالی وود و آدری هپبورن را جاودانه کرد. سرانجام در سال ۱۹۶۵، با نقشی کوچک اما ماندگار در «آوای موسیقی» در کنار جولی اندروز که شباهت ظاهری چشمگیری به مارنی داشت، برای نخستین‌بار به‌صورت تصویری روی پرده ظاهر شد و در قطعهٔ «مشکلِ ماریا را چگونه حل کنیم؟» به‌عنوان یک راهبهٔ خواننده، چند مصرع تنها اجرا کرد. با این حال، حضور صدای او در سینما تا اواسط دههٔ ۱۹۶۰ رو به افول رفت و مارنی مسیرش را با کنسرت و اجرا در سالن‌های سمفونی ادامه داد و در نمایش‌های تک‌نفره با عنوان «صدای هالیوود» روی صحنه رفت. در طول سال‌ها، در تئاتر نیز به ایفای نقش‌هایی چون آنارلی در «پادشاه و من» و نقش اصلی «آوای موسیقی» پرداخت و در سال‌های میانسالی‌اش در نقش‌هایی مانند فراولاین اشنایدر در «کاباره» و در نمایش‌های «فولیز» و «۷۰ دختر ۷۰» درخشید. آخرین صدای ضبط‌شدهٔ او برای سینما، به نقش مادربزرگ در انیمیشن «مولان» (۱۹۹۸) بازمی‌گردد. مارنی سه بار ازدواج کرد که دو بار با نوازنده بود؛ یکی از همسرانش، ارنست گلد، آهنگساز فیلم و برندهٔ جایزهٔ اسکار برای حماسهٔ «خروج» (۱۹۶۰)، صاحب سه فرزند از او شد. مارنی نیکسون سرانجام در ۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۶، در سن ۸۶ سالگی، در نیویورک سیتی چشم از جهان فروبست.