ماریا میکی

ماریا میکی (۱۴ مه ۱۹۲۱ – ۷ آوریل ۱۹۸۰) بازیگر ایتالیایی نقش‌های مکمل بود که با روبرتو روسلینی در دو شاهکار اولیهٔ واقع‌گرایی ایتالیایی او، یعنی «رم، شهر بی‌دفاع» و «پایسا»، همکاری کرد.

میکی ابتدا به‌عنوان تایپیست در یک مؤسسهٔ حقوقی کار می‌کرد و سپس به‌عنوان راهنمای سالن در تئاتر کواترو فونتان در رم مشغول شد. در فصل ۱۹۴۲–۱۹۴۳ مورد توجه قرار گرفت و در گروه سرجو توفانو و دیانا توریه‌ری نقش‌های کوچکی به او سپرده شد. منتقد ایرنه بینیاردی او را «زنی بسیار نزدیک به مقاومت و حزب کمونیست» توصیف کرد. در سال ۱۹۴۸، در فیلم «کارتزوس د پارم» به کارگردانی کریستیان-ژاک حضور یافت. در سپتامبر ۱۹۴۹ با دوک آگوستو تورلونیا ازدواج کرد و سینما را رها کرده و به تئاتر روی آورد؛ به‌ویژه با كارگردان گوئیدو سالوینی همکاری کرد. این ازدواج در سال ۱۹۵۶ در سن مارینو باطل اعلام شد. او در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ به سینما بازگشت و در ۱۲ فیلم حضور یافت، از جمله «آخرین تانگو در پاریس» ساختهٔ برناردو برتولوچی و «سالن کیتی» ساختهٔ تینتو براس، که آخرین فیلم او بود.

متن بالا از مقالهٔ ویکی‌پدیای ماریا میکی، منتشرشده تحت مجوز CC-BY-SA، با فهرست کامل مشارکت‌کنندگان در ویکی‌پدیا، گرفته شده است.