لیل داگاور

بازیگر برجستهٔ آلمانی که در ۳۰ سپتامبر ۱۸۸۷ در مادیون، جاوه و در خانوادهٔ یک جنگلبان در خدمت مقامات هلندی زاده شد. در سن ده‌سالگی برای تحصیل به بادن‌بادن فرستاده شد و بعدها از طریق ازدواجش در سال ۱۹۱۷ با بازیگر فریتس داگاور که ۲۵ سال از او بزرگ‌تر بود، به سینما راه یافت. آن‌ها در سال ۱۹۱۹ از هم جدا شدند، اما پیش از آن، فریتس او را با کارگردان رابرت وینه و دیگر چهره‌های مهم سینمای آلمان آشنا کرده بود. نخستین حضور او بر پردهٔ سینما در فیلم «هاراکیری» (۱۹۱۹) به کارگردانی فریتس لانگ رقم خورد. اندکی بعد، در فیلم کلاسیک اکسپرسیونیستی وینه با عنوان «مطب دکتر کالیگاری» (۱۹۲۰) نیز نقش‌آفرینی کرد. به‌جز سه سفر — یکی به سوئد در ۱۹۲۷، یکی به فرانسه در ۱۹۲۸–۱۹۲۹ و یکی به هالیوود در ۱۹۳۱ — بیشتر مسیر حرفه‌ای و سرنوشت لیل داگاور به سینمای آلمان گره خورد و او معمولاً نقش قهرمانان شکننده و تهدیدشده را بر عهده می‌گرفت. او در دوران نازی‌ها همچنان در شمار بسیاری از فیلم‌ها به ایفای نقش پرداخت. از جمله بهترین بازی‌های او می‌توان به نقش‌هایش در «کنگره می‌رقصد» (۱۹۳۱)، «فرماندهٔ عالی‌رتبه» (۱۹۳۵) ساختهٔ گرهارد لمپرشت و «سونات کرویتزر» (۱۹۳۷) به کارگردانی ویت هارلان اشاره کرد. او همچنین در تئاتر آلمانی برلین، جشنوارهٔ سالزبورگ، برنامه‌های نیروهای مسلح و تئاترهای دوران جنگ به روی صحنه رفت. گزارش‌ها حاکی از آن است که در مقطعی از نزدیکان آدولف هیتلر به شمار می‌رفت. در سال ۱۹۴۴ نشان صلیب خدمات جنگی به او اعطا شد. داگوار پس از جنگ نیز به کار خود در آلمان ادامه داد و تا اواخر دههٔ ۱۹۷۰ در نقش‌های مکمل متعددی ظاهر شد.