جو رابرتس

«بیگ جو» رابرتس، همان‌طور که در دوران وودویل شناخته می‌شد، همراه همسر اولش، لیلیان استوارت رابرتس، با نمایش پرهیاهویی به نام «رابرتس، هِیز و رابرتس» در سراسر کشور سفر می‌کرد. نمایش امضای آن‌ها «کابوی، آقای خوش‌پوش و خانم» نام داشت. در همین سال‌ها، در دهه‌ی نخست قرن بیستم، جو کیتون، پدر باستر کیتون، «مستعمره‌ی بازیگران» تابستانی وودویلی‌ها را میان دریاچه‌ی میشیگان و دریاچه‌ی ماسکِگان در میشیگان پایه‌گذاری کرده بود و رابرتس به‌عنوان عضوی از این اجتماع با خانواده‌ی کیتون آشنا شد.

زمانی که دوران کارآموزی فیلم‌سازی باستر کیتون در کنار راسکو «فَتی» آرباکِل به پایان رسید و کیتون در سال ۱۹۲۰ ساخت فیلم‌های کوتاه خودش را آغاز کرد، از رابرتس خواست به او بپیوندد. اندام درشت و بلند ۶ فوت و ۳ اینچی رابرتس، که معهاusually نقش شخصیت‌های خشن و مقتدر را بازی می‌کرد، تضادی چشمگیر و خنده‌دار با هیکل لاغر و ۵ فوت و ۶ اینچی کیتون می‌ساخت.

طبق اطلاعات سایت IMDb، رابرتس تنها در دو فیلم بدون حضور کیتون ظاهر شد. او در فیلم «عاشق ابتدایی» (The Primitive Lover) محصول ۱۹۲۲ در کنار کنستانس تالمیج، باجناقش کیتون، و هریسون فوردِ بازیگرِ سینمای صامت، نقش «روئرینگ بیل» ریورز را ایفا کرد؛ و در کمدی کلاید کوک با عنوان «نامتناسب» (The Misfit) که در مارس ۱۹۲۴ و پس از مرگ رابرتس اکران شد، نقش یک مربی نظامی را بازی کرد.

وقتی کیتون در سال ۱۹۲۳ ساخت فیلم‌های بلند را شروع کرد، ظاهراً قصد داشت همچنان با رابرتس همکاری کند. رابرتس در فیلم‌های «سه دوره» (Three Ages) و «مهمان‌نوازی ما» (Our Hospitality)، هر دو محصول ۱۹۲۳، نقش داشت. در جریان ساخت فیلم دوم، رابرتس دچار سکته‌ی مغزی شد اما اصرار کرد که برای تمام کردن فیلم به سر صحنه بازگردد. پس از پایان کار، او سکته‌ی دیگری کرد و کمی بعد درگذشت.