ژان دآلسی

ژان دآلسی (با نام مستعار فانی مانیو) از سال ۱۸۸۸، زمانی که تئاتر رابرت-هودین به دست ژورژ ملیس دوباره گشایش شد، به‌عنوان بازیگر در آن فعالیت می‌کرد. او بعدها معشوقه ملیس شد و در شماری از فیلم‌های او ظاهر شد، از جمله نخستین تولید جسورانه ملیس با نام «پس از رقص – وان حمام» (۱۸۹۷). اوژنی، همسر نخست ملیس، در مهٔ ۱۹۱۳ درگذشت و ملیس در ۱۹۲۵ با دآلسی ازدواج کرد. دکهٔ اسباب‌بازی دآلسی در ایستگاه مونپارناس پاریس که خود ملیس آن را اداره می‌کرد، برای سال‌ها تنها منبع درآمدشان بود. در ۱۹۳۲، آن‌ها به آپارتمانی در سرای سالمندان سینماگران نقل مکان کردند. پس از مرگ ملیس، دآلسی در سکانس‌های قاب‌بندی فیلم کوتاه ژرژ فرانژو با عنوان «ملیس بزرگ» (۱۹۵۲) حضور یافت؛ در این فیلم که بازنماییی احساسی از زندگی ملیس است، آندره ملیس نقش پدرش را بازی می‌کند. ژان دآلسی در ۱۴ اکتبر ۱۹۵۶ در ورسای و در نود و دو سالگی درگذشت.