گریگوری پک

الدرد گریگوری پک (۵ آوریل ۱۹۱۶ – ۱۲ ژوئن ۲۰۰۳) بازیگر آمریکایی و یکی از محبوب‌ترین ستارگان سینما از دهه ۱۹۴۰ تا ۱۹۷۰ بود. در سال ۱۹۹۹، مؤسسه فیلم آمریکا او را دوازدهمین ستاره مرد بزرگ تاریخ کلاسیک هالیوود معرفی کرد.

پک پس از گذراندن دوره‌های بازیگری در نِیبِرهود پلی‌هاوس زیر نظر سنفورد میسنر، فعالیت حرفه‌ای خود را با حضور در تئاتر آغاز کرد و در بیش از پنجاه نمایش و سه تولید برادوی به ایفای نقش پرداخت. نخستین موفقیت بزرگ او با فیلم «کلیدهای ملکوت» (۱۹۴۴) به کارگردانی جان ام. اشتال رقم خورد؛ درامی که نخستین نامزدی اسکار را برایش به ارمغان آورد. او در ادامه در فیلم‌های پرفروشی مانند درام عاشقانه «دره تصمیم» (۱۹۴۴)، «مغلوب سرنوشت» (۱۹۴۵) به کارگردانی آلفرد هیچکاک و فیلم خانوادگی «گوزن» (۱۹۴۶) بازی کرد. در اواخر دهه ۱۹۴۰، آثاری مانند «پرونده پاردین» (۱۹۴۷) و «گناهکار بزرگ» (۱۹۴۸) با استقبال متوسط منتقدان روبه‌رو شدند. پک در دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ به شهرت جهانی رسید؛ پشت سر هم در اقتباس سینمایی «کاپیتان هوریشیو هورنبلاور» (۱۹۵۱) و درام تاریخی «داوود و بث‌شبع» (۱۹۵۱) حضور یافت. او در کنار آوا گاردنر در «برف‌های کلیمانجارو» (۱۹۵۲) و در کنار آدری هپبورن در «تعطیلات رومی» (۱۹۵۳) بازی کرد؛ فیلمی که برای پک جایزه گلدن گلوب به همراه آورد.

از دیگر فیلم‌های شاخص او می‌توان به «موبی دیک» (۱۹۵۶ و مینی‌سریال ۱۹۹۸ آن)، «توپ‌های ناوارون» (۱۹۶۱)، «کیپ فیر» (۱۹۶۲ و بازسازی ۱۹۹۱ آن)، «طالع نحس» (۱۹۶۶) و «پسران برزیل» (۱۹۷۸) اشاره کرد. پک در طول دوران حرفه‌ای‌اش اغلب نقش قهرمانانی با اصول اخلاقی و استواری درونی را بازی می‌کرد. فیلم «توافقنامه محترمانه» (۱۹۴۷) به موضوع یهودستیزی پرداخت و شخصیت پک در «نیمه‌شب در ظهر» (۱۹۴۹) با مسئله اختلال استرس پس از سانحه در دوران جنگ جهانی دوم روبه‌رو بود. او برای بازی در نقش آتیکوس فینچ در فیلم «کشتن مرغ مقلد» (۱۹۶۲) – اقتباسی از رمان ماندگار هم‌نام که به نابرابری نژادی می‌پردازد – جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد را دریافت کرد و تحسین همگانی را برانگیخت. در سال ۱۹۸۳، در فیلم «اسقف و فرمانده» در کنار کریستوفر پلامر نقش هیو اوفلاهرتی، کشیش کاتولیکی را بازی کرد که در دوران جنگ جهانی دوم جان هزاران اسیر جنگی متفقین و یهودی را در رم نجات داد.

پک در عرصه سیاست نیز فعال بود؛ در سال ۱۹۴۷ در برابر کمیته فعالیت‌های غیرآمریکایی مجلس ایستادگی کرد و از سوی رئیس‌جمهور ریچارد نیکسون به‌عنوان مخالف سیاسی شناخته می‌شد. رئیس‌جمهور لیندون بی. جانسون در سال ۱۹۶۹ به پاس یک عمر فعالیت‌های بشردوستانه‌اش، مدال ریاست‌جمهوری آزادی را به او اهدا کرد. پک در سن ۸۷ سالگی بر اثر برونکوپنومونی در خواب درگذشت.