گریس کلی

گریس پاتریشیا کلی (۱۲ نوامبر ۱۹۲۹ – ۱۴ سپتامبر ۱۹۸۲) بازیگر آمریکایی بود که پس از ایفای نقش در چند فیلم مهم در اوایل تا اواسط دههٔ ۱۹۵۰، با ازدواج با شاهزاده رینیه سوم در آوریل ۱۹۵۶ به شهبانوی موناکو بدل شد.

کلی در خانواده‌ای سرشناس و کاتولیک در فیلادلفیا زاده شد. او پس از فارغ‌التحصیلی از آکادمی هنرهای نمایشی آمریکا در ۱۹۴۹، در نمایش‌های صحنه‌ای و برنامه‌های تلویزیونی نیویورک ظاهر شد. با بازی در فیلم ماجراجویی-عاشقانهٔ موگامبو (۱۹۵۳) ساختهٔ جان فورد به شهرت رسید و برای همین نقش نامزد جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل زن شد. او جایزهٔ اسکار بهترین بازیگر زن را برای نقش‌آفرینی در فیلم دختر روستایی (۱۹۵۴) از آنِ خود کرد. از دیگر آثار شاخص او می‌توان به وسترن ظهر داغ (۱۹۵۲)، کمدی رمانتیک اشراف‌زادگان (۱۹۵۶) و سه فیلم پیاپی از آلفرد هیچکاک یعنی شماره اشتباه را بگیر (۱۹۵۴)، پنجرهٔ عقبی (۱۹۵۴) و آقای رابرت را بگیرید (۱۹۵۵) اشاره کرد.

کلی در ۲۶ سالگی برای ازدواج با رینیه از بازیگری کناره گرفت و وظایف خود را به‌عنوان شهبانوی موناکو آغاز کرد. آن دو صاحب سه فرزند شدند: شاهدخت کارولین، شاهزاده آلبرت و شاهدخت استفانی. فعالیت‌های خیرخواهانهٔ او بر کودکان و هنر متمرکز بود. او در ۱۹۶۴ بنیاد شاهدخت گریس را برای حمایت از صنعتگران محلی بنیان نهاد. سازمان او برای حقوق کودکان با نام آماد موندیال نیز به جایگاه مشورتی در یونیسف و یونسکو دست یافت. آخرین همکاری سینمایی گریس به مستند کودکان خیابان تئاتر (۱۹۷۷) به کارگردانی رابرت دورنهم بازمی‌گردد که در آن نقش راوی را بر عهده داشت. این فیلم نامزد جایزهٔ اسکار بهترین مستند بلند شد.

گریس کلی در ۵۲ سالگی، در ۱۴ سپتامبر ۱۹۸۲، در بیمارستان موناکو بر اثر جراحات ناشی از تصادف رانندگی روز پیش از آن جان باخت. او در فهرست ۲۵ ستارهٔ بزرگ زن سینمای کلاسیک هالیوود که از سوی موسسهٔ فیلم آمریکا منتشر شده، در رتبهٔ سیزدهم قرار دارد. پسرش، شاهزاده آلبرت، در ۱۹۸۴ برای تقدیر از هنرمندان نوظهور در سینما، تئاتر و رقص، جایزه‌های شاهدخت گریس را پایه‌گذاری کرد.