اریک پورتر

اریک پورتر، بازیگر کلاسیک و مورد احترام بریتانیایی، نزدیک به پنج دهه از عمر هنری‌اش را به تئاتر شکسپیری اختصاص داد تا اینکه در سال ۱۹۹۵ بر اثر سرطان روده بزرگ درگذشت. شهرت بین‌المللی او، به‌طرز جالبی، نه از صحنه تئاتر که از یک نقش‌آفرینی ماندگار در مینی‌سریال تحسین‌شده‌ی «سرگذشت خاندان فورسایت» (۱۹۶۷) به دست آمد؛ نقشی که برایش جایزه BAFTA را به ارمغان آورد. پورتر که فرزند ریچارد جان پورتر و فوبی الیزابت اسپال بود، نخست در کالج فنی ویمبلدون تحصیل کرد و در فوریه ۱۹۴۵ با حضور در صحنه‌ی نمایش «شب دوازدهم» از آثار ویلیام شکسپیر در تئاتر آرتس کمبریج، فعالیت حرفه‌ای‌اش را آغاز کرد. او پس از سال‌ها اجرا در تئاترهای رپرتوار، در دوران جنگ به خدمت سربازی در نیروی هوایی سلطنتی (RAF) درآمد. در سال‌های نخست پس از جنگ، همراه با سر دانلد ولفیت و سر بری جکسون در شرکت‌های معتبرشان به تور اجرا پرداخت. در میان نقش‌های ماندگارش می‌توان به «مکبث»، «شاه لیر» و «دایی وانیا» اشاره کرد. او در سال ۱۹۵۹ برای بازی در نمایش «رومرهولم» برنده‌ی جایزه Evening Standard شد. پورتر که در سال ۱۹۶۰ به کمپانی سلطنتی شکسپیر پیوست، برای دهه‌ها از ارکان اصلی و ستوده‌شده‌ی این مجموعه به شمار می‌رفت. او نخستین تجربه‌ی سینمایی‌اش را با فیلم «سقوط امپراتوری روم» (۱۹۶۴) و در ۳۶ سالگی پشت سر گذاشت، اما این بی‌بی‌سی بود که با نقش «سومز فورسایت»، مردی ظاهراً موقر اما در باطن سرشار از احساسات و آشفتگی، او را به چهره‌ای محبوب در سطح جهانی تبدیل کرد. صحنه‌ی تجاوز خشونت‌آمیز در آن سریال تابوهای تلویزیونی را شکست و ماه‌ها نقل محافل شد. این شهرت تازه، پورتر را به ایفای نقش‌های اصلی در فیلم‌هایی چون «قاره‌ی گمشده» (۱۹۸۶) و «دست‌های ریپر» (۱۹۷۱) رساند و به هر دوی این آثار وحشت، شأن و وقاری خاص بخشید. در کنار این‌ها، او حضوری پیوسته در مینی‌سریال‌های باکیفیت تلویزیونی داشت؛ از جمله «آنا کارنینا» (۱۹۷۷)، «جواهری در تاج» (۱۹۸۴) و «الیور توئیست» (۱۹۸۵) در نقش فاگین. همچنین شماری از آثار کلاسیک را به قاب تلویزیون آورد که «سیرانو دو برژراک»، «مرد و ابرمرد» و «مکبث» تنها نمونه‌هایی از آن‌هاست.