کانی بوث

کنستنس "کانی" بوث (متولد ۲ دسامبر ۱۹۴۰) نویسنده و بازیگر آمریکایی است که بیشتر برای حضور در تلویزیون بریتانیا شناخته می‌شود و به‌ویژه برای نقش‌آفرینی در قالب پولی شرمن در مجموعهٔ محبوب دههٔ ۱۹۷۰ «فاولتی تاورز» شهرت دارد؛ مجموعه‌ای که آن را با همسر وقتش، جان کلیز، نوشت.

بوت در سال ۱۹۹۵ بازیگری را کنار گذاشت و تا زمان بازنشستگی به کار روان‌درمانی پرداخت.

او در ۲ دسامبر ۱۹۴۰ در ایندیاناپلیس، ایندیانا به دنیا آمد. پدرش کارگزار بورس وال استریت و مادرش بازیگر بود. خانواده بعدها به نیویورک نقل مکان کرد. کانی وارد عرصهٔ بازیگری شد و به‌عنوان بازیگر ذخیره در برادوی و گارسون کار کرد. او جان کلیز را در دوران فعالیتش در نیویورک ملاقات کرد و این دو در ۲۰ فوریهٔ ۱۹۶۸ با یکدیگر ازدواج کردند.

بوت در اپیزودهایی از «مونتی پایتونز فلیینگ سیرکس» (۱۹۶۹–۱۹۷۴) و در فیلم‌های پایتونی «حالا چیزی کاملاً متفاوت» (۱۹۷۱) و «مونتی پایتون و جام مقدس» (۱۹۷۵، در نقش زنی که به جادوگری متهم می‌شود) حضور یافت. او همچنین در فیلم پیش از پایتون «چگونه آدم‌ها را کلافه کنیم» (۱۹۶۸) با بازی کلیز و دیگر اعضای آیندهٔ مونتی پایتون، در فیلم کوتاه «رمانس با کنترباس» (۱۹۷۴) که کلیز آن را از داستانی از آنتون چخوف اقتباس کرد، و در «ماجرای عجیب پایان تمدن آن‌گونه که می‌شناسیم» (۱۹۷۷)، parody شرلوک هولمز اثر کلیز، در نقش خانم هادسن بازی کرد.

بوت و کلیز مجموعهٔ «فاولتی تاورز» (۱۹۷۵ و ۱۹۷۹) را با هم نوشتند و در آن هم‌بازی شدند؛ کانی در نقش پولی، پیشخدمت و مستخدمهٔ هتل، ظاهر شد. او برای سی سال از صحبت دربارهٔ این مجموعه خودداری کرد تا اینکه در سال ۲۰۰۹ پذیرفت در مستندی دربارهٔ این سریال برای شبکهٔ دیجیتالی Gold شرکت کند.

بوت در مجموعه‌های مختلف تلویزیونی بریتانیا نقش‌های متعددی ایفا کرد، از جمله سوفی در «دیکنزِ لندن» (۱۹۷۶)، خانم ارول در اقتباس بی‌بی‌سی از «لرد کوچک فونتلروی» (۱۹۸۰) و میس مارچ در اقتباسی از رمان «دزدان دریایی» نوشتهٔ ادیث وارتون (۱۹۹۵). او همچنین نقش اصلی درام «داستان روت» (۱۹۸۱) را بر عهده داشت و در آن نقش دختری مبتلا به اسکیزوفرنی با پدری بدرفتار را بازی کرد. در سال ۱۹۹۴، در اپیزود «آزمایش کولکس» از مجموعهٔ علمی–تخیلی کودکان «مردمان فردا» نقش مکملی داشت.

بوت فعالیت تئاتری نیز داشت و عمدتاً در تئاترهای لندن روی صحنه رفت. او از اواسط دههٔ ۱۹۷۰ تا اواسط دههٔ ۱۹۹۰ در ده تولید نمایشی حضور یافت و از جمله در اجرای ۱۹۸۳–۱۹۸۴ وست اند نمایش «دروغ‌های کوچک» در تئاتر ویندهام در کنار جان میلز به ایفای نقش پرداخت.