کری گرانت

کری گرانت (با نام اصلی آرچیبالد الک لیچ؛ ۱۸ ژانویه ۱۹۰۴ – ۲۹ نوامبر ۱۹۸۶) بازیگر بریتانیایی–آمریکایی بود که به‌خطر جذبهٔ اشرافی، زمان‌بندی بی‌نقص در کمدی و حضور پرده‌ای پخته‌اش شهرت داشت. او به یکی از ماندگارترین ستارگان مرد هالیوود بدل شد و در شاهکارهایی مانند «تربیت بچه» (۱۹۳۸)، «دختر جمعه‌ام» (۱۹۴۰)، «بدنام» (۱۹۴۶) و «شمال از شمال غربی» (۱۹۵۹) درخشید.

گرانت کودکی دشواری داشت؛ مادرش به آسایشگاه سپرده شد و پدرش گرفتار الکل بود. در شانزده‌سالگی به گروه آکروبات‌های پندر پیوست و از همین راه به نیویورک رسید؛ ابتدا در نمایش‌های صحنه‌ای فعالیت کرد و در اوایل دههٔ ۱۹۳۰ راهی هالیوود شد.

نقطهٔ عطف حرفه‌اش با کمدی‌های پرشتاب و دیالوگ‌های تند رقم خورد؛ جایی که شوخ‌طبعی و کاریزمای طبیعی‌اش او را به یکی از محبوب‌ترین چهره‌های سینما تبدیل کرد. همکاری با کارگردانانی چون هاوارد هاوکس، آلفرد هیچکاک و جورج کوکور، جایگاهش را به‌عنوان ستاره‌ای توانمند و ماندگار تثبیت کرد.

گرانت پنج بار ازدواج کرد، اما رابطهٔ طولانی و صمیمانه‌اش با بازیگر همکارش، راندولف اسکات، گمانه‌زنی‌هایی دربارهٔ گرایش او برانگیخت. این دو بیش از یک دهه در خانه‌ای مشترک در لس‌آنجلس زندگی کردند و همین زندگی مشترک، شایعهٔ رابطهٔ عاشقانه میانشان را تقویت کرد. هرچند گرانت هرگز به‌طور رسمی به این گمانه‌ها واکنش نشان نداد، برخی زندگی‌نامه‌نویسان معتقدند رابطه‌اش با اسکات فراتر از دوستی صرف بوده است.

با وجود این حرف‌وحدیث‌ها، گرانت چهره‌ای عمومی حساب‌شده و آراسته از خود به نمایش گذاشت و معمولاً در نقش مرد رمانتیک ایده‌آل کنار درخشان‌ترین بازیگران زن هالیوود، از جمله کاترین هپبورن، اینگرید برگمن و گریس کلی، ظاهر شد.

گرانت در سال ۱۹۶۶ از بازیگری کناره‌گیری کرد و به فعالیت‌های تجاری و زندگی خانوادگی‌اش پرداخت. او در سال ۱۹۷۰ جایزهٔ افتخاری اسکار و در سال ۱۹۸۱ جایزهٔ مرکز کندی را دریافت کرد. گرانت در ۲۹ نوامبر ۱۹۸۶، در ۸۲ سالگی، درگذشت.

میراث او همچنان بی‌همتاست؛ انستیتوی فیلم آمریکا او را به‌عنوان دومین ستارهٔ مرد بزرگ عصر طلایی هالیوود معرفی کرده است. جذبهٔ جاودانه، ظرافت بی‌زحمت و زندگی شخصی مرموزش همچنان ذهن تماشاگران و پژوهشگران سینما را به خود مشغول می‌کند.