بروس بنت

بروس بنت (با نام اصلی هارولد هرمن بریکس) بازیگر آمریکایی و دارندهٔ مدال نقرهٔ پرتاب وزنه در بازی‌های المپیک بود. او حرفهٔ خود را ابتدا به‌عنوان ورزشکار آغاز کرد. در دانشگاه واشنگتن که در رشتهٔ اقتصاد تحصیل می‌کرد، در سال ۱۹۲۶ به‌عنوان بازیکن خط حمله در مسابقهٔ رز بول حضور یافت و در رشته‌های دو و میدانی نیز ستارهٔ تیم بود. دو سال بعد، در بازی‌های المپیک ۱۹۲۸ موفق به کسب مدال نقرهٔ پرتاب وزنه شد.

بریکس در سال ۱۹۲۹ و پس از دعوت به رقابت برای باشگاه ورزشی لس‌آنجلس به آن شهر نقل مکان کرد و با داگلاس فربنکس جونیور، بازیگر و تهیه‌کننده، دوست شد؛ فربنکس برای او یک تست بازیگری در استودیوی پارامونت ترتیب داد.

در سال ۱۹۳۱، استودیوی MGM که در حال اقتباس از ماجراهای مشهور تارزانِ Edgar Rice Burroughs برای پردهٔ سینما بود، بریکس را برای ایفای نقش اصلی برگزید؛ اما او حین فیلمبرداری فوتبالی «تاچ‌داون» در همان سال از ناحیهٔ شانه دچار شکستگی شد و به همین دلیل شناگر نامدار، جانی ویس‌مولر، جایگزینش شد و به ستاره‌ای بزرگ بدل گشت. بعدها اشتون دیرهولت، Burroughs را متقاعد کرد که اجازهٔ تشکیل شرکت Burroughs-Tarzan Enterprises را بدهد تا یک سریال تارزان بسازد؛ دیرهولت نقش اصلی را به بریکس سپرد. گرچه تبلیغات مطبوعاتی ادعا می‌کردند که خود Burroughs این انتخاب را انجام داده، اما بریکس در زندگی‌نامه‌اش روشن کرد که Burroughs تا پیش از امضای قرارداد حتی او را ندیده بود و پس از آن نیز فقط لحظه‌ای کوتاه با هم روبه‌رو شدند. فیلم‌برداری در لوکیشنی واقعی در گواتمالا و در شرایط بسیار دشوار آغاز شد؛ بیماری‌های مناطق استوایی و کمبود بودجه به‌طور مکرر روند کار را مختل می‌کرد. بریکس تمام بدل‌کاری‌هایش را خودش انجام داد، از جمله پرش از صخره‌های بلند به پایین. روزنامهٔ واشنگتن پست از کتاب «تارزانِ سینما» نوشتهٔ گیب اِسو چنین نقل کرد: «تصویری که بریکس از تارزان ارائه داد، تنها نمونهٔ وفادار به شخصیت اصلی در فاصلهٔ میان دوران صامت و دههٔ ۱۹۶۰ بود. شخصیتی مودب، فرهیخته، آرام، یک لرد انگلیسی تحصیل‌کرده که به چند زبان سخن می‌گفت و فریاد نمی‌کشید.»

تصویر بریکس در تیتراژ آغازین سریال «ماجراهای نوین تارزان» (۱۹۳۵) دیده می‌شود. به‌دلیل سوءمدیریت مالی دیرهولت، بخش قابل‌توجهی از فیلم‌برداری نهاییاً در هالیوود انجام شد و بریکس با وجود آنکه هزینه‌های سفر و اقامت روزانه‌اش در گواتمالا در طول تصویربرداری پرداخت می‌شد، همانند سایر بازیگران هرگز دستمزد قراردادی‌اش را دریافت نکرد. فیلم کامل‌شده با عنوان «ماجراهای نوین تارزان» در سال ۱۹۳۵ توسط Burroughs-Tarzan منتشر شد و در دو قالب یک سریال دوازده‌قسمتی و یک نسخهٔ بلند هفت‌حلقه‌ای به سالن‌های سینما عرضه گردید. از همین فیلم‌برداری، یک فیلم بلند دوم با نام «تارزان و الههٔ سبز» در سال ۱۹۳۸ تدوین و منتشر شد.