بورویل

آندره رُبِر رِمبو (۲۷ ژوئیه ۱۹۱۷ – ۲۳ سپتامبر ۱۹۷۰)، که با نام آندره بورویل و به‌طور تک‌نام با نام هنری بورویل شناخته می‌شود، بازیگر و خواننده‌ی فرانسوی بود که بیش از همه برای نقش‌آفرینی در کمدی‌هایش شهرت دارد؛ به‌ویژه همکاری‌اش با لویی دِ فونِس در دو فیلم «الکنیا» (۱۹۶۵) و «گردش بزرگ» (۱۹۶۶). بورویل برای بازی در «الکنیا» دیپلم افتخار چهارمین دوره‌ی جشنواره‌ی بین‌المللی فیلم مسکو را از آن خود کرد.

پدر بورویل پیش از تولد او در جنگ جهانی اول کشته شد. به همین دلیل، او دوران کودکی‌اش را در روستای بورویل گذراند و نام هنری‌اش را نیز از همین روستا برگزید. او در ۲۳ ژانویه‌ی ۱۹۴۳ با ژان لِفریک ازدواج کرد و در نهایت پس از دست‌وپنجه نرم کردن با بیماری کِیلِر که مغز استخوان را هدف می‌گیرد، در ۵۳ سالگی درگذشت. آرامگاه او در مُنتَنویل، ایولین قرار دارد.

بورویل در نقش‌های کمدی‌اش بیشتر شخصیت‌های مهربان و خوش‌نیتی را بازی می‌کرد که اغلب کمی ساده‌لوح و زودباور بودند؛ به‌ویژه در برابر شخصیت‌های پرتحرک، زیرک و زورگویی که لویی دِ فونِس ایفا می‌کرد. شخصیت‌های بورویل نه‌تنها تماشاگران را به خنده می‌انداختند، بلکه گاه بی‌آنکه خود بدانند، از دسیسه‌های پیچیده‌ی حریفان‌شان جان سالم به در می‌بردند.

با این حال، بورویل توانایی خود را در نقش‌های جدی نیز ثابت کرده بود؛ مانند نقشِ خدمتکار در «درخت کریسمس» (۱۹۶۹) که در آن رابطه‌ی میان مردی که برایش کار می‌کند و پسر بیمارش را به تماشا می‌گذارد. تماشاگر می‌تواند با این شخصیت – همانند بسیاری از نقش‌های کمدی‌اش – به‌عنوان مردی ساده همزادپنداری کند. همچنین نقش تِنارْدیه در اقتباس سینمایی «بینوایان» (۱۹۵۸) و دومین نقش آخرش، پلیس ماتِی، در «دایره‌ی سرخ» به کارگردانی ژان‌پیِر ملویل (۱۹۷۰) از دیگر کارهای شایان توجه اوست.

بورویل در مارس ۱۹۴۸ در اجرای کامل اپرای «قصه‌های هافمان» اثر اوفنباخ به رهبری آندره کلوئیتِنْس در کنار هنرمندان اُپرا-کُمیک پاریس، چهار نقش خدمتکار را بر عهده گرفت.