بنو اشترتسنباخ

بنو اشترتسنباخ (زادهٔ ۳ مارس ۱۹۱۶ در اوسناپروک – درگذشتهٔ ۱۳ سپتامبر ۱۹۸۵ در فلدافینگ) بازیگر و کارگردان سینما و تئاتر آلمانی بود.

نخستین نقش مهم صحنه‌ای‌اش ایفای نقش گوتس فون برلیشینگن در جشنوارهٔ یاگشتاوزن بود که در کنار الن شویرس نقش آدلهید را بر عهده داشت. در تلویزیون بیش از همه به‌خاطر حضورش در اقتباس‌های تصویری از نمایش‌های تئاتری شناخته می‌شود: «قاضی و جلادش» (۱۹۵۷) نوشتهٔ فریدریش دورنمات، «خواب پاکان» (۱۹۶۲) نوشتهٔ آلبرشت گوز و «میراندولینا» (۱۹۶۳) نوشتهٔ کارلو گلدونی.

در سال ۱۹۴۱ به‌دلیل ارتباطات مطبوعاتی‌اش به جاسوسی مظنون شد و گشتاپو او را بازداشت کرد و برای یک ماه زندانی‌اش کرد؛ دورانی که در آن بر بی‌گناهی خود پافشاری می‌کرد. سرانجام پس از رسیدگی سریع به پرونده‌اش آزاد شد. این واقعه بعدها در چند نمایش‌نامهٔ خود او بازتاب یافت.

با فیلم «رهگذران در گرگ‌ومیش» (Pfade in der Dämmerung) در سال ۱۹۴۸ نخستین گامش در سینما را برداشت؛ این فیلم به کارگردانی گوستاو فرولیش ساخته شد. در سال ۱۹۶۰ او در یکی از نخستین اقتباس‌های سینمایی پس از جنگ از آثار ادگار والاس، یعنی «مُ انتقام‌گیرنده» (Der Rächer) بازی کرد. همان سال در فیلم «Es ist soweit» نیز حضور به. در سال ۱۹۶۶ در کنار هاینتس راینکه در یکی از نخستین سریال‌های رنگی تلویزیون آلمان، «آدریان دزد لاله‌ها» نقش‌آفرینی کرد.

پس از بازی در کنار هاینتس رومان در فیلم «ماکس جیب‌بر» (۱۹۶۲)، در سال ۱۹۶۴ نقش پزشکی را در فیلم «پرواز در خطر» ایفا کرد؛ فیلمی که سرآغاز مجموعه‌ای طولانی از فیلم‌های مربوط به سوانح هوایی شد.

بزرگ‌ترین موفقیت اشترتسنباخ نقش ژنرال وینستون وودروو وامسلر در مجموعهٔ «گشت فضایی – ماجراهاهای شگفت‌انگیز سفینهٔ اوریون» (Raumpatrouille – Die phantastischen Abenteuer des Raumschiffes Orion) بود. پس از آن به مجموعه‌هایی چون «ستون پنجم»، «دریک» و «روباه پیر» دعوت شد.

در فرانسه نیز بیش از همه به‌خاطر بازی در نقش سرگرد آش‌باخ در فیلم «ولگرد بزرگ» (La Grande Vadrouille) در کنار لویی دو فونس و بورویل شناخته می‌شود.

بنو اشترتسنباخ نویسندهٔ چند کتاب نیز بوده است.