آنا مانیانی

آنا مانیانی (تلفظ: مانیانی؛ ۷ مارس ۱۹۰۸ – ۲۶ سپتامبر ۱۹۷۳) بازیگر تئاتر و سینمای ایتالیا بود. او برای نقش‌آفرینی در فیلم «خال‌کوبی رز» در قالب یک بیوه سیسیلی، جایزه اسکار بهترین بازیگر زن را به همراه چهار جایزه بین‌المللی دیگر از آن خود کرد. مانیانی در رم، از پدری مصری و مادری ایتالیایی، زاده شد و با آوازخوانی در کلوب‌های شبانه، هزینه تحصیل در آکادمی هنرهای نمایشی رم را تأمین کرد. در طول دوران کاری‌اش، تنها فرزندش در ۱۸ ماهگی به فلج اطفال مبتلا شد و تا پایان عمر از این بیماری رنج می‌برد. از او با عنوان «لا لوپا»، «ستاره همیشگی رم» و «نماد زنده گرگ‌ماده سینما» یاد می‌شد. مجله تایم شخصیتش را «آتشین» توصیف کرد و منتقد تئاتر، هارولد کلورمن، بازیگری‌اش را «آتشفشانی» دانست. در سینمای ایتالیا او را «پرشور، بی‌باک و هیجان‌انگیز» می‌شناختند؛ بازیگری که تاریخ‌نگار سینما، بری موناش، او را «مادر زمینی آتشفشانی تمام سینمای ایتالیا» می‌نامد. کارگردان روبرتو روسلینی، مانیانی را «نابغه‌ترین بازیگر از زمان النورا دوسه» خواند. نمایشنامه‌نویس تنسی ویلیامز، شیفته بازیگری‌اش شد و نمایش «خال‌کوبی رز» را به‌طور ویژه برای او نوشت؛ نقشی که در سال ۱۹۵۵ نخستین اسکارش را برایش به ارمغان آورد. مانیانی پس از آشنایی با کارگردان گفردو آلساندرینی، نخستین نقش سینمایی‌اش را در فیلم «زن نابینای سورنتو» (۱۹۳۴) تجربه کرد و بعدها با بازی در فیلم «رم، شهر بی‌دفاع» (۱۹۴۵) ساخته روسلینی، که نخستین فیلم مهم در آغاز جنبش نئورئالیسم ایتالیا به شمار می‌رود، به شهرت جهانی رسید. او به‌خاطر نقش‌آفرینی‌های پویا و پرقدرت در قالب «زنان صمیمی طبقه پایین» در فیلم‌هایی چون «معجزه» (۱۹۴۸)، «بلیسیما» (۱۹۵۱)، «خال‌کوبی رز» (۱۹۵۵)، «نوع فراری» (۱۹۶۰) در کنار مارلون براندو و به کارگردانی سیدنی لومت، و «ماما روما» (۱۹۶۲) شناخته شد. مجله لایف پیش‌تر در سال ۱۹۵۰ او را «یکی از تأثیرگذارترین بازیگران از زمان گربو» معرفی کرده بود.