آلدو بایلیو

کاتالدو بایلیو با نام اصلی خود در شهر پالرمو و در خانواده‌ای متوسط از اهالی سن کاتالدو در کالابریا ـ شهری که نام او نیز از آن گرفته شده ـ زاده شد. او در سال ۱۹۶۱ راهی میلان شد و در مدرسه بازیگری تئاترو آرسنال این شهر فارغ‌التحصیل شد. در اوایل دهه ۱۹۸۰ فعالیت حرفه‌ای خود را با اجراهای استندآپ در کنار جووانی استورتی آغاز کرد؛ همکاری‌ای که بعدها به تشکیل گروی دونفره کمدی «آی سوجستیونابیلی» (به معنای «پذیرندگان تلقین») انجامید. در سال ۱۹۸۵، با مارینا ماسیرونی و جاکومو پورتی و در کنار استورتی، در ریزورت پالماسرا ویلیج در کالا گونونه در ساردنی به اجرای برنامه پرداخت. چهره‌های شناخته‌شده دیگری از کمدی ایتالیا همچون استفانو بلیساری (از گروه «الیو و لِ استوریه تِسه»)، جورجیو پورکارو، ماریو زوکا، مارینو گوئیدی و ارالدو مورتو نیز از دل همین جریان کمدی برخاستند. همین سال سرآغاز شکل‌گیری سه‌نفره کمدی «آلدو، جووانی و جاکومو» بود که در ابتدا «گالینه وِکیه فان بون برادرز» نام داشت.

بایلیو در کنار فعالیت با این سه‌نفره، با گروه کمدی-راک «الیو و لِ استوریه تِسه» نیز همکاری کرد؛ صدای او در قطعهٔ «میو کوجینو» از آلبوم «ایت د فیکیس» (۱۹۹۶) شنیده می‌شود که در آن افسانه‌های شهری را به روایت خبرهایی از زبان یک «پسرعموی» فرضی بازگو می‌کند. او در ساخت ویدیوی این قطعه نیز مشارکت داشت. نخستین تجربه صداپیشگی او به دوبله ایتالیایی فیلم فرانسوی «مُووه اسپری» در سال ۲۰۰۶ بازمی‌گردد. با دعوت کارگردان جوزپه تورناتوره، نقش کوچکی نیز در فیلم «باراریا» ایفا کرد.