آلبرت آستین

آلبرت آستین (۱۳ دسامبر ۱۸۸۱ یا ۱۸۸۵ – ۱۷ اوت ۱۹۵۳) بازیگر، ستارهٔ سینما، کارگردان و فیلم‌نامه‌نویسی بود که بیشتر به‌خاطر همکاری‌اش در فیلم‌های چارلی چاپلین شناخته می‌شود. او برادر ویلیام آستین، بازیگر دیگر، بود. آستین در برمنینگامِ انگلستان به دنیا آمد و پیش از آنکه در سال ۱۹۱۰ همراه چاپلین و به‌عنوان عضوی از گروه فرِد کارنو راهی آمریکا شود، در نمایش‌های موسیقی سالن‌ها اجرا می‌کرد. آستین با سبیل قهوه‌ای رنگ نقاشی‌شده و لحن تند و کنایه‌آمیزش شهرت داشت. او در گروه ثابت چاپلین فعالیت می‌کرد و در بسیاری از فیلم‌هایش نقش‌های مکمل ایفا می‌کرد؛ اغلب به‌عنوان زوج مقابل ستارهٔ اصلی و دستیار کارگردان او. پس از آمدن صدا به سینما، آستین به نوشتن فیلم‌نامه، کارگردانی و بازیگری در کمدی‌های کوتاه روی آورد. از جمله در شکل‌دادن به داستان «ماجراجو» (۱۹۱۷) به چاپلین کمک کرد، اما تنها یک‌بار و برای «چراغ‌های شهر» به‌عنوان همکار نامش در تیتراژ آمد. او به‌عنوان بازیگر در کمدی‌های چاپلین برای کمپانی میوچوال فیلم حضور داشت و بعدها دو نقش کوتاه و بدون‌ذکر نام در یکی از کمدی‌های «صامتِ» چاپلین در دوران صدا، یعنی «چراغ‌های شهر» (۱۹۳۱)، بازی کرد. آستین همچنین در ابتدای فیلم کوتاه «یک بامداد» چاپلین، در نقش رانندهٔ تاکسی، به‌طور گذرا دیده می‌شود. او در فیلم‌هایی با بازی جکی کوگان و مک سنِت هم حضور داشت. شناخته‌شده‌ترین نقش‌آفرینی‌اش شاید در فیلم کوتاه «مغازهٔ رهنی» چاپلین باشد: آستین با یک ساعت زنگ‌دار وارد مغازه می‌شود تا آن را به گرو بگذارد؛ چاپلین برای ارزیابی ساعت، آن را باز می‌کند و آستین در حالی که ساعتش تکه‌تکه می‌شود، چهره‌اش را کاملاً بی‌حفظ می‌کند و سپس تکه‌ها را پس می‌گیرد. او در فیلم «کف» (۱۹۲۰) مری پیکفورد نقش اصلی را داشت و در آن، بی‌سبیل کمدیِ همیشگی‌اش، مشتری‌ای را بازی می‌کند که پیراهنش را به خشکشویی او می‌سپارد. در سال‌های پایانی عمرش، به‌گفتهٔ آگهی ترحیم نیویورک تایمز، به‌عنوان افسر پلیس در استودیوهای برادران وارنر کار می‌کرد.