نا مون هی

نا مون هی بازیگر کره جنوبی است. او از سال ۱۹۶۱، فعالیت هنری پرباری در تلویزیون و سینما داشته و کارنامه‌ای بیش از پنج دهه را پشت سر گذاشته است. نا مون هی با نقش‌هایش در مجموعه‌های تلویزیونی «حتی اگر باد بوزد»، «زیباترین خداحافظی دنیا» (نوشته نو هه کیونگ)، «نام من کیم سام سون است»، «زندگی صورتی من»، «خداحافظ سولو»، «رودخانه آمنوک» (اقتباسی از رمان آمور یالو) و «من هستم، مامان‌بزرگ»، به چهره‌ای ماندگار در قالب مادر کلاسیک کره‌ای تبدیل شد.

در سینما، او با بازی در فیلم‌های «مشت گریان»، «تو خورشید من هستی»، «سرمای بی‌رحمانه» و «می‌توانم حرف بزنم» تحسین منتقدان را برانگیخت. فیلم «می‌توانم حرف بزنم» (۲۰۱۷) که با استقبال گسترده‌ای روبه‌رو شد، جایزه بهترین بازیگر زن را در سه رویداد معتبر از جمله پنجاه‌وچهارمین دوره جوایز هنری بکسانگ، سی‌وهشتمین دوره جوایز اژدهای آبی و پنجاه‌وپنجمین دوره جوایز گراند بل به او اهدا کرد؛ موفقیتی که تاکنون تکرار نشده است.

نا مون هی پس از ایفای نقش‌های کمدی در سیت‌کام‌هایی مانند «های‌کیک! توقف‌ناپذیر»، با استقبال تازه‌ای از سوی مخاطبان روبه‌رو شد و در نقش اصلی فیلم کمدی سینمایی «مأموریت ممکن: آدم‌ربایی مادربزرگ کی» ظاهر شد. او سپس در آثار «دختر پیشاهنگ»، «هماهنگی»، «گانگسترهای گرگ‌ومیش» و «مادربزرگ» به ایفای نقش پرداخت.

این بازیگر پیشکسوت در سال ۲۰۱۰ جایزه یک عمر دستاورد هنری شبکه MBC را دریافت کرد و در سال ۲۰۱۲ به پاس خدمات فرهنگی، نشان افتخار بوگوان به او اهدا شد.