گابریله فرزتی

گابریله فرزتی (با نام اصلی پاسکوآله فرزتی؛ ۱۷ مارس ۱۹۲۵ – ۲ دسامبر ۲۰۱۵) بازیگر ایتالیایی بود که در سینما، تلویزیون و تئاتر بیش از ۱۶۰ نقش را در کارنامه‌اش ثبت کرد. اوج دوران حرفه‌ای او به دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ بازمی‌گردد.

فرزتی نخستین نقش اصلی خود را در فیلم «لو زاپاتوره» (۱۹۵۰) ایفا کرد. او دو بار نقش پوچینی را در فیلم‌های «پوچینی» (۱۹۵۳) و «کاسا ریکوردی» (۱۹۵۴) بازی کرد. شهرت جهانی‌اش با فیلم بحث‌برانگیز «ماجرا» (۱۹۶۰) به کارگردانی میکل‌آنجلو آنتونیونی رقم خورد، جایی که در نقش یک پسر خوش‌گذران و بی‌قرار ظاهر شد. پس از مجموعه‌ای از نقش‌های عاشقانه، در ایتالیا به عنوان یک پیش‌آهنگ ظریف، خوش‌سیما و باوقار شناخته شد.

فرزتی در حماسه کتاب مقدس جان هیوستن، «کتاب مقدس: در ابتدا...» (۱۹۶۶) نقش لوط را بازی کرد و در فیلم «روزی روزگاری در غرب» (۱۹۶۸) ساخته سرجو لئونه، نقش بارون راه‌آهن مورتون را بر عهده داشت. شاید شناخته‌شده‌ترین نقش بین‌المللی‌اش، بازی در فیلم جیمز باند «در خدمت ملکه» (۱۹۶۹) در نقش مارک آنژه دراکو باشد؛ البته صدای او توسط بازیگر بریتانیایی دیوید دِ کیسر دوبله شد. او در میان مخاطبان آثار غیرجریانی نیز برای نقش روان‌پزشک «هانس» در فیلم «نگهبان شب» (۱۹۷۴) به کارگردانی لیلیانا کاوانی شناخته می‌شود. در دهه ۱۹۷۰، در فیلم‌های جنایی متعددی، اغلب در نقش یک بازرس، حضور یافت.

او در فیلم «جولیا و جولیا»، در کنار لارنس الیویه در «اینچئون» (۱۹۸۲) و در فیلم کالت «First Action Hero» نیز به ایفای نقش پرداخت. در سال‌های پایانی فعالیتش، نقش نونو را در مجموعه تلویزیونی «Une famille formidable» بازی کرد و در فیلم «من عشق هستم» (۲۰۰۹) ساخته لوکا گوادانینو نیز حضور داشت.

فرزتی در ۲ دسامبر ۲۰۱۵، در سن ۹۰ سالگی درگذشت.