کلینت ایستوود

کلینتون «کلینت» ایستوود جونیور (زاده ۳۱ مه ۱۹۳۰) بازیگر، کارگردان، تهیه‌هاکننده، آهنگساز و سیاستمدار پیشین آمریکایی است که اکنون از دنیای سینما بازنشسته شده است. او کار حرفه‌ای خود را با ایفای نقش در مجموعه تلویزیونی «خام‌پوست» (Rawhide، ۱۹۵۹ تا ۱۹۶۵) آغاز کرد و سپس در دهه ۱۹۶۰ با نقش «مرد بدون نام» در سه‌گانه اسپاگتی‌وست‌ارن سرجو لئونه—«مشتی دلار»، «برای چند دلار بیشتر» و «خوب، بد، زشت»—به شهرت جهانی رسید. در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ نیز با نقش بازرس هری کالاهان اداره پلیس سان‌فرانسیسکو در مجموعه فیلم‌های «هری کثیف» شناخته شد. این نقش‌ها، در کنار دیگر شخصیت‌های پلیس سرسخت و بی‌تعارف، ایستوود را به نمادی ماندگار از مردانگی در فرهنگ عامه تبدیل کرد.

ایستوود برای فیلم‌های «ناپذیرفتنی» (Unforgiven، ۱۹۹۲) و «میلیون دلار بچه» (Million Dollar Baby، ۲۰۰۴) موفق به دریافت جایزه اسکار بهترین کارگردانی و بهترین فیلم (به‌عنوان تهیه‌کننده) شد و برای همین آثار نامزدی اسکار بهترین بازیگر را نیز از آن خود کرد. فیلم‌هایی مانند «برایم میستی بنواز» (Play Misty for Me، ۱۹۷۱)، «یاغی جوسی ولز» (The Outlaw Josey Wales، ۱۹۷۶)، «سوار رنگ‌پریده» (Pale Rider، ۱۹۸۵)، «در خط آتش» (In the Line of Fire، ۱۹۹۳)، «پل‌های مدیسون» (The Bridges of Madison County، ۱۹۹۵) و «گران تورینو» (Gran Torino، ۲۰۰۸) نیز از آثار شاخص و موفق او به شمار می‌روند. تنها کمدی‌های کارنامه‌اش—«هر طور شده ولی آزاد» (Every Which Way but Loose، ۱۹۷۸) و دنباله‌اش «هر طور که بتوانی» (Any Which Way You Can، ۱۹۸۰)—با وجود نقدهای منفی منتقدان، پس از تعدیل تورم، پرفروش‌ترین فیلم‌های دوران حرفه‌ای او هستند.

ایستوود بیشتر فیلم‌هایی را که در آن‌ها بازی کرده خودش کارگردانی کرده، اما آثاری مانند «رودخانه عرفانی» (Mystic River، ۲۰۰۳) و «نامه‌هایی از ایوئو جیما» (Letters from Iwo Jima، ۲۰۰۶) را بدون حضور در نقش مقابل، کارگردانی کرد و برای هر دو نامزد دریافت جایزه اسکار شد. فیلم «بچه‌عوضی» (Changeling، ۲۰۰۸) او نیز نامزد جایزه گلدن گلوب شد. او در فرانسه از محبوبیت و تحسین ویژه‌ای برخوردار است—حتی برای فیلم‌هایی که در آمریکا با استقبال سرد روبه‌رو شدند—و دو نشان عالی این کشور را دریافت کرده است: مدال هنرها و ادبیات در سال ۱۹۹۴ و مدال لژیون دونور در سال ۲۰۰۷. در سال ۲۰۰۰ نیز جایزه شیر طلایی جشنواره فیلم ونیز را به‌پاس یک عمر دستاورد هنری از آن خود کرد.

از سال ۱۹۶۷، شرکت تولیدی شخصی خود با نام «مالپاسو» را اداره می‌کند که بخش عمده‌ای از فیلم‌هایش را تولید کرده است. او همچنین از سال ۱۹۸۶ تا ۱۹۸۸ به‌عنوان شهردار مستقل شهر «کارمل‌بای-سی» در کالیفرنیا فعالیت کرد. ایستوود هفت فرزند از پنج زن دارد، هرچند تنها دو بار ازدواج کرده است. او به موسیقی نیز علاقه‌مند است، به‌ویژه موسیقی جاز، و در چند فیلم قطعاتی را به‌همراه پسر ارشدش، کایل ایستوود، ساخته و اجرا کرده است.

بازنشستگی او در تاریخ ۱ ژوئن ۲۰۲۶ به‌طور رسمی توسط پسرش، کایل ایستوود، تأیید شد.