کلودیا کاردیناله

کلود ژوزفین رز "کلودیا" کاردیناله (۱۵ آوریل ۱۹۳۸ – ۲۳ سپتامبر ۲۰۲۵) بازیگر ایتالیایی بود که در کنار سوفیا لورن و جینا لولوبریجیدا از چهره‌های شاخص سینمای ایتالیا به شمار می‌رفت و در طول بیش از شش دهه فعالیت حرفه‌ای به شهرت جهانی دست یافت. او در دهه ۱۹۶۰ با عنوان "زیباترین زن جهان" شناخته شد و به‌عنوان نمادی از جذابیت زنانه‌ی آن دوره در بیش از ۱۷۵ فیلم، عمدتاً در ایتالیا و فرانسه، در ژانرهایی چون کمدی، درام، وسترن اسپاگتی و حماسه‌های تاریخی حضور یافت. کاردیناله با کارگردانان برجسته‌ای همچون فدریکو فلینی، سرجو لئونه و ورنر هرتزوگ همکاری کرد و بسیاری از فیلم‌هایش در تاریخ سینما آثاری ماندگار محسوب می‌شوند. در زمان درگذشتش، او یکی از آخرین ستارگان بازمانده‌ی عصر طلایی سینمای اروپا بود.

کاردیناله که در لا گوله، شهری در نزدیکی تونس در تونس، متولد و بزرگ شد، در سال ۱۹۵۷ در مسابقه‌ی "زیباترین دختر ایتالیایی تونس" به برنده شد؛ جایزه‌ی این مسابقه سفر به ایتالیا بود که به‌سرعت به قراردادهای سینمایی انجامید، بیش از همه به دلیل نقش تهیه‌کننده‌ی فرانکو کریستالدی که سال‌ها به‌عنوان mentor او فعالیت کرد و بعدها با او ازدواج کرد. پس از اولین نقش کوچکش در کنار ستاره‌ی مصری عمر شریف در فیلم گوها (۱۹۵۸)، کاردیناله با حضور در آثاری مانند روکو و برادرانش (۱۹۶۰)، دختری با چمدان (۱۹۶۱)، کارتوش (۱۹۶۲)، گربه‌ی وحشی (۱۹۶۳) و ۸½ اثر فدریکو فلینی (۱۹۶۳) به یکی از شناخته‌شده‌ترین بازیگران ایتالیا تبدیل شد.

از سال ۱۹۶۳، او در کنار دیوید نیون در پلنگ صورتی نقش‌آفرینی کرد و سپس در فیلم‌های هالیوودی چون چشم‌بسته (۱۹۶۶)، فرمان از دست رفته (۱۹۶۶)، حرفه‌ای‌ها (۱۹۶۶)، موج درست نکن (۱۹۶۷) با تونی کرتیس، جهنم با قهرمانان (۱۹۶۸)، چادر سرخ (۱۹۶۹)، یک جفت خوب (۱۹۶۸)، سمندر (۱۹۸۱) و وسترن سرجو لئونه، روزی روزگاری در غرب (۱۹۶۸) – تولید مشترک آمریکا و ایتالیا – ظاهر شد و بازی‌اش در نقش روسپی‌ای سابق در مقابل جیسون راباردز، چارلز برونسون و هنری فوندا مورد تحسین قرار گرفت.

کاردیناله که از هالیوود خسته شده بود و نمی‌خواست به کلیشه تبدیل شود، به سینمای ایتالیا و فرانسه بازگشت و برای نقش‌آفرینی در فیلم‌های روز جغد (۱۹۶۸) و دختری در استرالیا (۱۹۷۱) در کنار آلبرتو سوردی، جایزه‌ی دیوید دی دوناتلوی بهترین بازیگر زن را دریافت کرد. در سال ۱۹۷۴ او با کارگردان پاسکوئاله اسکوئیتیری آشنا شد که بعدها شریک زندگی‌اش شد و در فیلم‌های متعدد او از جمله برادران خونی (۱۹۷۴)، پدر پدرخوانده‌ها (۱۹۷۸) و کلارتا (۱۹۸۴) حضور یافت که برای آخری جایزه‌ی ناسترو دی آرجن‌توی بهترین بازیگر زن را از آن خود کرد. در سال ۱۹۸۲، در فیلم فیتزکارالدوی ورنر هرتزوگ نقش معشوقه‌ی کلاوس کینسکی را ایفا کرد که برای خرید یک کشتی بخار در پرو پول جمع می‌کند. در سال ۲۰۱۰، او برای بازی در نقش زنی سالخورده‌ی ایتالیایی که دانش‌آموزی ترک را به خانه‌ی خود می‌پذیرد در فیلم سینیورا انریکا، جایزه‌ی بهترین بازیگر زن جشنواره‌ی بین‌المللی پرتقال طلایی آنتالیا را دریافت کرد.

کاردیناله در طول سال‌ها از حقوق زنان دفاع می‌کرد و از مارس ۲۰۰۰ به‌عنوان سفیر حسن‌نیت یونسکو در دفاع از حقوق زنان فعالیت داشت. در فوریه‌ی ۲۰۱۱، مجله‌ی لس‌آنجلس تایمز او را در فهرست ۵۰ زن زیبای تاریخ سینما قرار داد.