کلاوس کینسکی

کلاوس کینسکی (به آلمانی: Klaus Kinski؛ زادهٔ ۱۸ اکتبر ۱۹۲۶ – درگذشتهٔ ۲۳ نوامبر ۱۹۹۱)، بازیگر آلمانی بود. او به‌طور هم‌زمان به‌خاطر سبک بازی شدید و شخصیت عجیب و غیرقابل‌پیش‌بینی‌اش در خارج از صحنه شهرت داشت و در طول چهار دهه فعالیت حرفه‌ای، از ۱۹۴۸ تا ۱۹۸۸، در بیش از ۱۳۰ فیلم به ایفای نقش پرداخت. کینسکی بیش از همه برای پنج همکاری با کارگردان ورنر هرتسوگ، از سال ۱۹۷۲ تا ۱۹۸۷، شناخته می‌شود: آگویره، خشم خدا؛ نوزفرو؛ وویتسک؛ فیتسکارالدو و کبرا ورده. هرتسوگ بعدها رابطه پرتنش آن‌ها را در مستند «دشمنِ بهترین من» روایت کرد.

نقش‌های کینسکی ژانرها، زبان‌ها و ملیت‌های گوناگونی را در بر می‌گرفت؛ از وسترن اسپاگتی و فیلم‌های ترسناک گرفته تا جنگی، درام و مجموعه‌های کریمی ادگار والاس. شهرت او با فعالیت‌های هنری عجیب‌وغریبی مانند اجرای تک‌نفره دربارهٔ زندگی مسیح، ساخت و بازی در زندگی‌نامهٔ ویولنیست نیکولو پاگانینی، و بیش از بیست آلبوم گفتار خوانی، افزایش یافت.

کینسکی در طول کار به رفتارهای عاطفی و گاه خشونت‌آمیز نسبت به کارگردان‌ها و هم‌بازی‌هایش متمایل بود؛ مسئله‌ای که با سابقهٔ مشکلات روانی او پیچیده‌تر می‌شد. هرتسوگ درباره‌اش گفت: «یکی از بزرگ‌ترینایبازیگران قرن بود، اما در عین حال هیولا و بلایی بزرگ.» پس از مرگش، اتهاماتی مبنی بر آزار جسمی و جنسی دخترانش پولا و ناتاشا مطرح شد. شهرت و کارنامهٔ پرحاشیهٔ او به‌مرور به شکل‌گیری یک جریان فرهنگی گسترده و جایگاهی نمادین در میان علاقه‌مندان منجر شد.