ژیل للوش

ژیل للوش (زاده ۵ ژوئیه ۱۹۷۲) بازیگر و کارگردان فرانسوی است. او بیش از همه برای بازی در آثاری چون «هیچ‌کس را نگو» (۲۰۰۶)، «مِزرین» (۲۰۰۸)، «دروغ‌های کوچک سفید» (۲۰۱۰)، «بازیکنان» (۲۰۱۲)، «ارتباط» (۲۰۱۴)، «همین زندگی‌ست!» (۲۰۱۷)، «در دستانی امن» (۲۰۱۸) و «باک نور» (۲۰۲۰) شناخته می‌شود. للوش برای بازی در دو فیلم «در دستانی امن» و «باک نور» نامزد دریافت جایزه سزار بهترین بازیگر مرد شد.

للوش در مقام كارگردان نیز فیلم‌های «شنا کن» (۲۰۱۸) و «دل‌های تپنده» (۲۰۲۵) را ساخته و برای هر دو نامزد جایزه سزار بهترین کارگردانی شده است.

او در ساوانی-سور-اُرژ فرانسه به دنیا آمد؛ پدرش یهودی‌تبار الجزایری و مادرش ایرلندی کاتولیک بود. برادرش فیلیپ للوش نیز بازیگر و کارگردان است.

از ۲۰۰۲ تا ۲۰۱۳، للوش با بازیگر ملانی دوتی رابطه داشت و حاصل این رابطه دختری است که در ۵ سپتامبر ۲۰۰۹ به دنیا آمد. از سال ۲۰۱۵ نیز او با مدل پیشین و طراح جواهرات آلیزه گینوشه در رابطه است و پسر آن‌ها در نوامبر ۲۰۲۲ متولد شد.

در ژانویه ۲۰۱۷، پس از اعتراضات گسترده به انتصاب کارگردان رومن پولانسکی به‌عنوان رئیس مراسم جوایز سزار ۲۰۱۷ — که به‌دلیل محکومیت به آزار جنسی دختری سیزده‌ساله و فرار از عدالت از سال ۱۹۷۸ میلادی مورد انتقاد بود — للوش در گفت‌وگویی با روزنامه لُپاریزیان از این کارگردان حمایت کرد و گفت: «در فرانسه از همه‌چیز جنجال می‌سازیم. ما در این کشور از این موضوعات می‌میریم. به نظر من باید یکدست بود. پولانسکی چهل سال است در فرانسه زندگی می‌کند. اتفاقاتی که به او نسبت داده می‌شود مربوط به پیش از ورودش به این کشور است. در تمام این سال‌ها او فیلم ساخته است! آن زمان باید ورودش به خاک کشور یا فعالیتش در اینجا ممنوع می‌شد. اما ما از او استقبال کردیم، به او جایزه دادیم و تقدیرش کردیم، چون کارگردان بزرگی است و بخشی از tarih سینماست. من دارم آن اتفاقات را توجیه نمی‌کنم. اما چرا امروز بیش از دیروز باید جنجالی به پا شود؟ ما چه مرگمان شده؟ آمریکایی شده‌ایم؟ من با این موضوع موافق نیستم. ما در فرانسه افراد زیادی داریم که انتقاداتی به آن‌ها وارد است اما همچنان در عرصه سیاسی، اجتماعی یا اقتصادی فعالیت می‌کنند. ما آن‌ها را به زندان نینداختیم و جنجالی هم نکردیم. حتی خود قربانی هم از این ماجرا خسته شده است! امروز تنها به این دلیل که او رئیس مراسم سزار شده، جنجال به پا کردن منطقی نیست.» پولانسکی در نهایت پس از اعتراضات گسترده — از جمله طوماری با ۶۱ هزار امضا و درخواست‌ها برای تحریم مراسم — از ریاست سزار کنار کشید.