ویم وندرس

ارنست ویلهلم «ویم» وندرس (زاده ۱۴ اوت ۱۹۴۵) فیلم‌ساز و نمایشنامه‌نویس آلمانی و یکی از چهره‌های برجسته موج نوی سینمای آلمان است. او جوایز متعددی از جشنواره‌های کن، ونیز و برلین دریافت کرده و یک بار برنده جایزه بفتا شده و سه نامزدی اسکار و یک نامزدی گرمی نیز در کارنامه‌اش دارد.

وندرس نخستین فیلم بلندش را با «تابستان در شهر» (۱۹۷۰) کارگردانی کرد و سپس با سه‌گانه‌ای که بعدها به «سه‌گانه فیلم جاده‌ای» شهرت یافت — «آلیس در شهرها» (۱۹۷۴), «حرکت نادرست» (۱۹۷۵) و «پادشاهان جاده» (۱۹۷۶) — تحسین منتقدان را برانگیخت. فیلم «پاریس، تگزاس» (۱۹۸۴) جایزه بفتای بهترین کارگردانی و نخل طلایی کن را برایش به ارمغان آورد و «بال‌های آرزو» (۱۹۸۷) جایزه بهترین کارگردانی جشنواره کن را نصیبش کرد. از دیگر آثار مهم او می‌توان به «دوست آمریکایی» (۱۹۷۷), «این‌قدر دور، این‌قدر نزدیک!» (۱۹۹۳) و «روزهای عالی» (۲۰۲۳) اشاره کرد.

او سه نامزدی جایزه اسکار بهترین مستند بلند را برای فیلم‌های «بونا ویستا سوشال کلاب» (۱۹۹۹), «پینا» (۲۰۱۱) و «نمک زمین» (۲۰۱۴) دریافت کرده و نامزد جایزه گرمی بهترین ویدئوی موسیقی بلند برای «ویلی نلسون در تئاترو» (۱۹۹۸) نیز بوده است. وندرس همچنین برای مستندهای «توکیو-گا» (۱۹۸۵), «روح یک مرد» (۲۰۰۳) و «پاپ فرانسیس: مردی با کلامش» (۲۰۱۸) شناخته می‌شود.

وندرس از سال ۱۹۹۶ ریاست آکادمی فیلم اروپا را بر عهده دارد و در سال ۲۰۱۵ خرس طلایی افتخاری را از آن خود کرد. او عکاسی فعال است و بیشتر به عکاسی از چشم‌اندازهای متروک می‌پردازد. وندرس یکی از کارگردانان صاحب‌سبک و شناخته‌شده در سینمای جهان به شمار می‌رود.