ویل اسمیت

ویلارد کارول اسمیت دوم (زاده ۲۵ سپتامبر ۱۹۶۸) بازیگر، رپر و تهیه‌کننده فیلم آمریکایی است. او که در سینما و موسیقی فعالیت چشمگیری داشته، جوایز معتبری همچون اسکار، گلدن گلوب، بفتا و چهار جایزه گرمی را در کارنامه‌اش دارد. فیلم‌هایی که در آن‌ها حضور داشته در مجموع بیش از ده میلیارد دلار در سراسر جهان فروش داشته‌اند و او را به یکی از ستاره‌های پرفروش هالیووود تبدیل کرده‌اند.

اسمیت ابتدا به‌عنوان نیمی از گروه هیپ‌هاپ دی‌جی جَزی جف شناخته شد؛ آن‌ها در فاصله سال‌های ۱۹۸۵ تا ۱۹۹۴ پنج آلبوم استودیویی منتشر کردند که پنج تک‌آهنگ‌شان در بیست رتبه برتر جدول بیلبورد هات ۱۰۰ آمریکا قرار گرفت، از جمله قطعات «Parents Just Don't Understand»، «Summertime» و «Boom! Shake the Room». او در ادامه آلبوم‌های انفرادی «Big Willie Style» (۱۹۹۷)، «Willennium» (۱۹۹۹)، «Born to Reign» (۲۰۰۲)، «Lost and Found» (۲۰۰۵) و «Based on a True Story» (۲۰۲۵) را روانه بازار کرد. دو تک‌آهنگ «Gettin' Jiggy wit It» و «Wild Wild West» تا رتبه نخست جدول‌های آمریکا بالا رفتند.

فعالیت حرفه‌ای اسمیت در بازیگری با ایفای نقش نسخه‌ای داستانی از خودش در سریال کمدی شبکه NBC، «شاهزاده تازه وارد بل‌اِیر» (۱۹۹۰ تا ۱۹۹۶) آغاز شد و برای همین نقش در سال‌های ۱۹۹۳ و ۱۹۹۴ نامزد دریافت گلدن گلوب شد. او با بازی در دو مجموعه سینمایی پرفروش «پسران بد» (۱۹۹۵ تا ۲۰۲۴) و «مردان سیاه‌پوش» (۱۹۹۷ تا ۲۰۱۲)، که به ترتیب نقش مایک لوری و مأمور جِی را در آن‌ها بر عهده داشت، به چهره‌ای شناخته‌شده‌تر تبدیل شد. پس از حضور در فیلم‌های مهیج «روز استقلال» (۱۹۹۶) و «دشمن ملت» (۱۹۹۸)، برای نقش‌آفرینی‌هایش در نقش محمدعلی در فیلم «علی» (۲۰۰۱) و کریس گاردنر در «در جست‌وجوی خوشبختی» (۲۰۰۶) نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد شد. اسمیت همچنین در فیلم‌های پرفروشی مانند «من، ربات» (۲۰۰۴)، «داستان کوسه» (۲۰۰۴)، «هیچ» (۲۰۰۵)، «من افسانه‌ام» (۲۰۰۷)، «هنکاک» (۲۰۰۸)، «هفت جان» (۲۰۰۸)، «جوخه انتحار» (۲۰۱۶) و «علاءالدین» (۲۰۱۹) به ایفای نقش پرداخته است.

در نود و چهارمین دوره جوایز اسکار، اسمیت پس از شوخی برنامه‌ریزی‌نشده مجری مراسم کریس راک درباره همسرش جِدا پینکت اسمیت، به او سیلی زد و فریاد کشید. اندکی بعد، او برای بازی در نقش ریچارد ویلیامز در درام ورزشی زندگی‌نامه‌ای «پادشاه ریچارد» (۲۰۲۱) جایزه اسکار بهترین بازیگر مرد را از آن خود کرد. این ماجرا بازتاب رسانه‌ای گسترده‌ای یافت و انتقادهای فراوانی به همراه داشت؛ در نهایت اسمیت از عضویت در آکادمی اسکار استعفا داد و حضور در تمامی رویدادهای آن برای ده سال برایش ممنوع شد.