والتر سالس

والتر موریرا سالس جونیور (زادهٔ ۱۲ آوریل ۱۹۵۶) فیلم‌ساز برزیلی است. او که از چهره‌های شاخص «سینمای احیا» در برزیل به شمار می‌رود، یکی از بزرگ‌ترین فیلم‌سازان تاریخ سینمای این کشور است. در کارنامهٔ او جوایزی چون یک جایزهٔ اسکار برای بهترین فیلم بین‌المللی، سه جایزه از جشنوارهٔ فیلم کن، سه جایزه از جشنوارهٔ فیلم ونیز، دو جایزهٔ بفتا، یک خرس طلایی و یک جایزهٔ گلدن گلوب به چشم می‌خورد.

سالس نخستین بار با فیلم «ایستگاه مرکزی» (۱۹۹۸) به شهرت جهانی رسید؛ فیلمی که دو نامزدی اسکار — برای بهترین فیلم خارجی‌زبان و بهترین بازیگر زن برای فرناندا مونتنگرو — به دست آورد و جوایز گلدن گلوب و بفتای بهترین فیلم خارجی‌زبان و همچنین خرس طلایی جشنوارهٔ فیلم برلین را از آنِ خود کرد. از آثار بعدی او می‌توان به «پشت خورشید» (۲۰۰۱)، «خاطرات موتورسوار» (۲۰۰۴)، «آب تاریک» (۲۰۰۵) و «در جاده» (۲۰۱۲) اشاره کرد. در نود و هفتمین دورهٔ جوایز اسکار، فیلم تحسین‌شدهٔ او «هنوز اینجایم» (۲۰۲۴) موفق به نامزدی هم‌زمان در دو رشتهٔ بهترین فیلم و بهترین فیلم بین‌المللی شد و جایزهٔ دومی را از آن خود کرد تا نخستین فیلم برزیلی باشد که در هر یک از شاخه‌های اسکار پیروز می‌شود.

سالس که وارث امپراتوری Itaú Unibanco است، با دارایی‌ای بالغ بر ۴/۵ میلیارد دلار (۲۴/۲۶ میلیارد رئال)، سومین فیلم‌ساز ثروتمند جهان به شمار می‌رود.