می ویتمن

می مارگارت ویتمن (زاده ۹ ژوئن ۱۹۸۸) بازیگر و خواننده آمریکایی است. او کار بازیگری را با تبلیغات تلویزیونی در دوران کودکی آغاز کرد و نخستین حضور سينمایی‌اش را در شش‌سالگی و با درام رمانتیک وقتی مردی زنی را دوست دارد (۱۹۹۴) تجربه کرد. ویتمن در کودکی با ایفای نقش‌های مکمل در آثاری مانند یک روز خوب (۱۹۹۶)، روز استقلال (۱۹۹۶)، امید بر سطح آب شناور می‌ماند (۱۹۹۸) و همچنین نقش‌های تلویزیونی‌اش در سریال‌های امید شیکاگو (۱۹۹۶–۱۹۹۹)، جَگ (۱۹۹۸–۲۰۰۱) و فیض ایالتی (۲۰۰۱–۲۰۰۲) شناخته شد.

ویتمن با نقش تکرارشونده‌اش به‌عنوان اَن ویل در کمدی موقعیتی شبکه فاکس به نام آرِستِد دِوِلوپمِنت (۲۰۰۴–۲۰۰۶، ۲۰۱۳)، نقش اَمبر هولت در سریال درام شبکه ان‌بی‌سی با عنوان پرنت‌هود (۲۰۱۰–۲۰۱۵) و نقش اَنی مارکس در کمدی جنایی ان‌بی‌سی گودل گرلز (۲۰۱۸–۲۰۲۱) به شهرت عمومی رسید. برای بازی در پرنت‌هود، نامزد جایزه تلویزیونی منتقدان در بخش بهترین بازیگر مکمل زن در سریال درام شد. او با فیلم‌های اسکات پیلگریم در مقابل دنیا (۲۰۱۰) و مزایای گوشه‌گیر بودن (۲۰۱۲) وارد نقش‌های سینمایی بزرگسالانه شد و نخستین نقش اصلی سینمایی‌اش را با فیلم د داف (۲۰۱۵) ایفا کرد که با تحسین منتقدان و نامزدی جایزه تین چویس همراه شد.

ویتمن همچنین به‌عنوان یکی از صداهای ماندگار در انیمیشن‌ها و برنامه‌های کودکان شناخته می‌شود: لیتل سوزی در جانی براوو (۱۹۹۷–۲۰۰۴)، شانتی در کتاب جنگل ۲ (۲۰۰۳)، کاتارا در کارتون نیکلودئون آواتار: آخرین بادافزا (۲۰۰۵–۲۰۰۸)، رز/هانتس‌گرل در اژدهای آمریکایی: جیک لانگ (۲۰۰۵–۲۰۰۷)، پری تینکربل در فیلم‌های هم‌نام او، دختر شگفتی / کَسی سَندزمارک در یانگ جاستیس (۲۰۱۲–۲۰۲۲)، اِیپریل اونیل در بازسازی ۲۰۱۲ لاک‌پشت‌های نینجا (۲۰۱۲–۲۰۱۷) و اَمیتی بلایت در خانه جغد (۲۰۲۰–۲۰۲۳).