مایکل کین

سر مایکل کین، فرمانده نشان امپراتوری بریتانیا (زادهٔ موریس جوزف میکلوایت جونیور؛ ۱۴ مارس ۱۹۳۳)، بازیگر بازنشستهٔ انگلیسی است. او که به لهجهٔ متمایز جنوب لندن شهرت دارد، در طول هفت دهه فعالیت در بیش از ۱۶۰ فیلم ظاهر شد و از شمایل‌های سینمای بریتانیا به شمار می‌آید. تا فوریهٔ ۲۰۱۷، فیلم‌های او بیش از ۷٫۸ میلیارد دلار در جهان فروش داشته‌اند.

کین که اغلب نقش شخصیت‌های کاکنی را بازی می‌کرد، در دههٔ ۱۹۶۰ با نقش‌آفرینی در فیلم‌هایی چون «زولو» (۱۹۶۴)، «پروندهٔ ایپکرس» (۱۹۶۵)، «الفی» (۱۹۶۶)، «شغل ایتالیایی» (۱۹۶۹) و «نبرد بریتانیا» (۱۹۶۹) به شهرت رسید. او برای «الفی» نامزد جایزهٔ اسکار شد. از نقش‌های مهم او در دههٔ ۱۹۷۰ می‌توان به «کارتر را بگیرید» (۱۹۷۱)، «آخرین دره» (۱۹۷۱)، «کارآگاه» (۱۹۷۲)، «مردی که می‌خواست پادشاه باشد» (۱۹۷۵)، «عقاب فرود آمده است» (۱۹۷۶) و «یک پل دورتر» (۱۹۷۷) اشاره کرد. او برای «کارآگاه» دومین نامزدی اسکارش را دریافت کرد و در دههٔ ۱۹۸۰ با «آموزش ریتا» (۱۹۸۳) برندهٔ بفتا و گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد شد؛ همچنین برای «هانا و خواهرانش» وودی آلن (۱۹۸۶) نخستین اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد را گرفت.

کین برای بازی در نقش ابنزر اسکروج در «سرود کریسمس ماپت‌ها» (۱۹۹۲) و نقش‌های کمدی‌اش در «شیادان کثیف و پست» (۱۹۸۸)، «خانم خوش‌اخلاق» (۲۰۰۰)، «آستین پاورز در گلد ممبر» (۲۰۰۲) و «شیرهای دست‌دوم» (۲۰۰۳) نیز شناخته می‌شود. او برای «صدای کوچک» (۱۹۹۸) دومین گلدن گلوبش را دریافت کرد و در سال ۱۹۹۹ به‌خاطر نقش پزشک دلسوز در «قوانین خانهٔ سایدر» دومین اسکار نقش مکمل مرد خود را به دست آورد. بازی او در نقش یک روزنامه‌نگار بریتانیایی در ویتنام در «آمریکایی آرام» (۲۰۰۲)، ششمین نامزدی اسکار را برایش به همراه داشت.

او در «فرزندان انسان» (۲۰۰۶) آلفونسو کوارون بازی کرد و نقش آلفرد پنی‌ورث را در سه‌گانهٔ «شوالیهٔ تاریکی» کریستوفر نولان (۲۰۰۵ تا ۲۰۱۲) بر عهده داشت. کین در دیگر آثار نولان از جمله «پرستیژ» (۲۰۰۶)، «تلقین» (۲۰۱۰)، «میان‌ستاره‌ای» (۲۰۱۴) و «تنت» (۲۰۲۰) نیز ظاهر شد. از دیگر فیلم‌های او می‌توان به «اکنون مرا می‌بینی» (۲۰۱۳)، «کینگزمن: سرویس مخفی» (۲۰۱۴)، «جوانی» (۲۰۱۵) و «پادشاه دزدان» (۲۰۱۸) اشاره کرد. او پس از «فرار بزرگ» (۲۰۲۳)، در ۱۳ اکتبر ۲۰۲۳ رسماً بازنشستگی‌اش از بازیگری را اعلام کرد.