عباس کیارستمی

عباس کیارستمی (۲۲ ژوئن ۱۹۴۰ – ۴ ژوئیه ۲۰۱۶) فیلمساز، فیلم‌نامه‌نویس، شاعر، عکاس و تهیه‌کننده‌ی ایرانی بود. او از سال ۱۳۴۹ فعالیت حرفه‌ای خود را در سینما آغاز کرد و در طول دوران کاری‌اش بیش از چهل فیلم، از جمله آثار کوتاه و مستند، ساخت یا در تولیدشان نقش داشت. کیارستمی برای کارگردانی سه‌گانه‌ی کوکر (۱۳۶۶–۱۳۷۳)، «نمای نزدیک» (۱۳۶۹)، «باد ما را خواهد برد» (۱۳۷۸) و «طعم گیلاس» (۱۳۷۶) تحسین جهانی را به دست آورد؛ «طعم گیلاس» در همان سال جایزه‌ی نخل طلای جشنواره‌ی فیلم کن را از آن خود کرد. در سال‌های پایانی عمرش، با ساختن «نسخه‌ی برابر اصل» (۲۰۱۰) و «مثل یک عاشق» (۲۰۱۲)، برای نخستین بار در ایتالیا و ژاپن به فیلم‌برداری پرداخت. فیلم‌های «خانه‌ی دوست کجاست؟» (۱۳۶۶)، «نمای نزدیک» و «باد ما را خواهد برد» در نظرسنجی منتقدان BBC Culture در سال ۲۰۱۸ در فهرست صد فیلم خارجی برتر قرار گرفتند. «نمای نزدیک» همچنین در نظرسنجی معتبر ده‌ساله‌ی Sight & Sound در سال ۲۰۱۲ به‌عنوان یکی از پنجاه فیلم بزرگ تاریخ سینما انتخاب شد.

کیارستمی علاوه بر کارگردانی، در مقام‌های فیلم‌نامه‌نویس، تدوینگر، طراح صحنه و تهیه‌کننده نیز فعالیت گسترده‌ای داشت و طراحی تیتراژ و مواد تبلیغاتی فیلم‌ها را بر عهده می‌گرفت. او شاعر، عکاس، نقاش، تصویرگر و طراح گرافیک نیز بود. کیارستمی از چهره‌های نسل طلایی موج نوی سینمای ایران به شمار می‌رود؛ جنبشی که از اواخر دهه‌ی ۱۳۴۰ آغاز شد و بر گفت‌وگوهای شاعرانه و روایت‌های نمادین با مضامین سیاسی و فلسفی تأکید داشت.

کیارستمی به‌خاطر استفاده از شخصیت‌های کودک، روایت‌های مستندگونه، داستان‌هایی که در روستاها می‌گذرند و گفت‌وگوهایی که در فضای درون خودرو و با دوربین‌های ثابت روایت می‌شوند شهرت داشت. بهره‌گیری از شعر فارسی در دیالوگ‌ها، عنوان‌ها و مضامین آثارش از دیگر ویژگی‌های شناخته‌شده‌ی اوست. فیلم‌هایش آمیزه‌ای چشمگیر از ابهام، سادگی و پیچیدگی، و ترکیبی از عناصر داستانی و مستند را در خود دارند. مفاهیم تغییر و تداوم، در کنار مضامین زندگی و مرگ، نقشی محوری در آثار کیارستمی ایفا می‌کنند.

متن بالا برگرفته از مقاله‌ی ویکی‌پدیا درباره‌ی عباس کیارستمی است که تحت مجوز CC-BY-SA منتشر شده است.