شلی دووال

شلی الکسیس دووال (۱۷ ژوئیه ۱۹۴۹ – ۱۱ ژوئیه ۲۰۲۴) بازیگر آمریکایی بود که برای ایفای نقش‌های متمایز و اغلب عجیب‌وغریب شهرت داشت. او در طول دوران کاری‌اش جوایز متعددی از جمله جایزه جشنواره فیلم کن و یک جایزه پیبادی دریافت کرد و همچنین نامزد دریافت جایزه بفتا و دو بار نامزد جایزه امی ساعات پربیننده شد.

دووال که در تگزاس به دنیا آمد، پس از آنکه کارگردان رابرت آلتمن به‌واسطه حضور پرشور و شاد او جذبش شد، بازیگری را آغاز کرد و در فیلم کمدی سیاه «بروستر مک‌کلاود» (۱۹۷۰) نقش‌آفرینی کرد. با وجود تمایل اولیه نداشتن به بازیگری، به همکاری با آلتمن ادامه داد و در فیلم‌های «مک‌کیب و خانم میلر» (۱۹۷۱) و «دزدانی مثل ما» (۱۹۷۴) ظاهر شد. نقطه عطف حرفه‌اش با فیلم کالت «نشویل» (۱۹۷۵) از همین کارگردان رقم خورد و با درام «سه زن» (۱۹۷۷) که بار دیگر آلتمن آن را کارگردانی کرد، تحسین گسترده منتقدان را به دست آورد. او برای این نقش جایزه بهترین بازیگر زن جشنواره کن را از آن خود کرد و نامزد جایزه بفتا در بخش بهترین بازیگر نقش اول زن شد. همان سال، در نقش مکمل (به‌عنوان نویسنده رولینگ استون) در کمدی عاشقانه و طنزآمیز وودی آلن، «آنی هال» (۱۹۷۷)، حضور یافت و اجرای برنامه «ساتردی نایت لایو» را بر عهده گرفت.

در دهه ۱۹۸۰، دووال با نقش‌های اصلی‌اش به شهرت رسید؛ از جمله ایفای نقش اولیو اویل در نسخه لایو‌اکشن آلتمن از «پاپی» (۱۹۸۰) و وندی تورنس در فیلم ترسناک استنلی کوبریک، «درخشش» (۱۹۸۰). او در فیلم فانتزی «راهزنان زمان» (۱۹۸۱) ساخته تری گیلیام، فیلم کوتاه کمدی-ترسناک «فرانکنوینی» (۱۹۸۴) و کمدی «روکسان» (۱۹۸۷) نیز بازی کرد. در نیمه دوم دهه ۱۹۸۰، او وارد عرصه تولید برنامه‌های تلویزیونی برای کودکان و نوجوانان شد و برنامه‌های «تئاتر قصه‌های پریان» (۱۹۸۲–۱۹۸۷)، «افسانه‌ها و داستان‌ها» (۱۹۸۵–۱۹۸۷) – که برای آن نامزدی جایزه امی ساعات پربیننده در سال ۱۹۸۸ را کسب کرد – و «کلاسیک‌های کابوس‌وار» (۱۹۸۹) را خلق کرد و اجرا نمود.

دووال در دهه ۱۹۹۰ به‌صورت پراکنده به بازیگری پرداخت و در نقش‌های مکمل فیلم‌های «لایه‌ی زیرین» (۱۹۹۵) به کارگردانی استیون سودربرگ و اقتباس «پرتره یک بانو» (۱۹۹۶) از هنری جیمز به کارگردانی جین کامپیون حضور یافت. آخرین نقش‌آفرینی‌اش پیش از بازنشستگی، بازی در فیلم «مانا از بهشت» (۲۰۰۲) بود. او سال‌ها از رسانه‌ها دور ماند و زندگی شخصی‌اش را عمدتاً خصوصی نگه داشت، هرچند مشکلات سلامتی‌اش بازتاب رسانه‌ای گسترده‌ای یافت. پس از ۲۱ سال دوری از بازیگری، دووال با فیلم ترسناک «جنگل‌های هیلز» به عرصه بازیگری بازگشت.

او در خانه‌اش در بلانکو، واقع در جنوب غربی آستین، تگزاس، بر اثر عوارض ناشی از دیابت درگذشت.