سیلوی تستو

سیلوی تستو در ۱۷ ژانویهٔ ۱۹۷۱ در لیون زاده شد. والدینش وقتی او دو ساله بود از هم جدا شدند و او در محلهٔ کروا-روس لیون، در کنار مادرش که حسابدار بود، بزرگ شد. در دوران دبیرستان به آموختن زبان چینی پرداخت. او از همان نوجوانی شیفتهٔ سینما بود و به‌ویژه با شخصیت نوجوان پیچیده‌ای که شارلوت گینزبورگ در فیلم «بی‌پروا» (L'Effrontée) نقش‌آفرینی کرد، همذات‌پنداری می‌کرد. سیلوی برای تحصیل تاریخ به پاریس رفت و خیلی زود با پیوستن به کلاس آزاد کور فلوران و سپس کنسرواتوار، بازیگری را آغاز کرد؛ استادانش در آنجا ژاک لاسال و کاترین ایگل بودند. نخستین حضورش بر پردهٔ سینما به سال ۱۹۹۴ و فیلم «زن و شوهرها و عاشقان» بازمی‌گردد.

او در جوانی، پس از تحسین بازیگران فیلم‌ها، تصمیم گرفت بازیگر شود و در لیون نزد بازیگر و کارگردان کریستیان تاپونارد آموزش دید. در ۱۹۸۹ برای تحصیل تاریخ به پاریس رفت و هم‌زمان در کلاس‌های آزاد کور فلوران و سپس سه سال در کنسرواتوار ملی هنرهای دراماتیک، نزد ژاک لاسال و کاترین ایگل، به فراگیری بازیگری پرداخت.

در اوایل دههٔ ۱۹۹۰ نخستین نقش‌های کوچک سینمایی‌اش را تجربه کرد و سپس در فیلم‌های بلندی چون «داستان پسری که می‌خواست بوسیده شود» ساختهٔ فیلیپ آرل (۱۹۹۴)، «زیباترین دوران...» به کارگردانی دیدیه اودپن (۱۹۹۵) و «عشق و غیره» اثر ماریون وِرنو (۱۹۹۶) ظاهر شد.

در ۱۹۹۷، سیلوی تستو با فیلم «فراسوی سکوت» به کارگردانی کارولین لینک نخستین موفقیت بزرگ سینمایی‌اش را در آلمان تجربه کرد؛ او برای این نقش زبان آلمانی، کلارینت و زبان اشاره آموخت و جایزهٔ بهترین بازیگر زن جایزهٔ سینمایی آلمان (معادل سزار بهترین بازیگر زن) را از آن خود کرد. در ۱۹۹۸، با ایفای نخستین نقش اصلی‌اش در سینمای فرانسه در فیلم «کارناوال» نخستین ساختهٔ بلند توماس وَنیَن، در نقش بِئا، در فرانسه به موفقیت چشمگیری دست یافت؛ برای همین نقش نامزد سزار بهترین امید بازیگری زن شد و جایزهٔ میشل سیمون را دریافت کرد. از آن پس مسیر بازیگری‌اش با گرایش به سینمای auteur ادامه یافت.

در سال ۲۰۰۰، بازی‌اش در «اسیر» به کارگردانی شانتال اکِرمَن (اقتباسی از رمان «زندانی» مارسل پروست) نامزدی جایزهٔ بهترین بازیگر زن جایزهٔ سینمایی اروپا را برایش به ارمغان آورد. در ۲۰۰۱، با دومین نامزدی‌اش، سزار بهترین امید بازیگری زن را برای بازی درخشان در نقش کریستین پاپن، یکی از خواهران پاپن، در فیلم «زخم‌های کشنده» اثر ژان-پیِر دِنی و بر اساس یک رویداد واقعی در سال ۱۹۳۳، از آنِ خود کرد.