دنیل دی-لوئیس

سر دنیل مایکل بلیک دی-لوئیس (متولد ۲۹ آوریل ۱۹۵۷) بازیگر انگلیسی-ایرلندی است که اغلب از او به‌عنوان یکی از بزرگ‌ترین بازیگران تاریخ سینما یاد می‌شود. او بیش از همه برای بازی‌های روش‌محور و خلق شخصیت‌های خاص در فیلم‌های کارگردانان مولف شهرت دارد. دی-لوئیس در کارنامه‌ی خود جوایز متعددی دارد، از جمله رکورد سه بار دریافت جایزه‌ی اسکار بهترین بازیگر مرد، چهار جایزه‌ی بفتا، سه جایزه‌ی انجمن بازیگران آمریکا و دو جایزه‌ی گلدن گلوب. در سال ۲۰۱۴ نشان شوالیه به پاس خدماتش به تئاتر به او اهدا شد.

دی-لوئیس که در لندن به دنیا آمد و بزرگ شد، پیش از پذیرفته‌شدن در مدرسه‌ی تئاتر بریستول اولد ویک، دوره‌هایی را در تئاتر ملی جوانان گذراند و سه سال در آنجا آموزش دید. با وجود آموزش کلاسیک، او به‌عنوان بازیگری روش‌محور شناخته می‌شود که برای نقش‌هایش به‌طور خستگی‌ناپذیر پژوهش می‌کند و خود را وقف آن‌ها می‌کند. دی-لوئیس حریم شخصی خود را بسیار محافظت می‌کند، به‌ندرت مصاحبه می‌دهد و کمتر در انظار عمومی ظاهر می‌شود.

در اوایل دهه‌ی ۱۹۸۰، او میان تئاتر و سینما در رفت‌وآمد بود؛ به Royal Shakespeare Company پیوست و در نمایش‌های «رومئو و ژولیت» نقش رومئو مونتاگیو و در «رویای شب نیمه‌ی تابستان» نقش فلوت را بازی کرد. در سال ۱۹۸۹ و در حالی که در نقش اصلی هملت در تئاتر ملی لندن روی صحنه بود، در میانه‌ی یکی از اجراها در صحنه‌ای که روح پدر هملت ظاهر می‌شود، از نظر عاطفی فرو ریخت و صحنه را ترک کرد؛ این آخرین حضور او بر صحنه‌ی تئاتر بود. پس از بازی در نقش‌های مکمل در فیلم‌های «گاندی» (۱۹۸۲) و «بانتی» (۱۹۸۴)، با ایفای نقش در فیلم‌های «خشک‌شویی زیبای من» (۱۹۸۵)، «اتاقی با چشم‌انداز» (۱۹۸۵) و «سبکی تحمل‌ناپذیر هستی» (۱۹۸۸) به شهرت رسید.

او سه بار برای بازی در نقش‌های کریستی براون در «پای چپ من» (۱۹۸۹)، غول نفتی دنیل پلین‌ویو در «خون به‌پا خواهد شد» (۲۰۰۷) و آبراهام لینکلن در «لینکلن» (۲۰۱۲) جایزه‌ی اسکار بهترین بازیگر مرد را گرفت. او همچنین برای فیلم‌های «به نام پدر» (۱۹۹۳)، «دارودسته‌های نیویورک» (۲۰۰۲) و «نخ ابریشم» (۲۰۱۷) نامزد دریافت اسکار شد. از دیگر فیلم‌های مهم او می‌توان به «آخرین موهایکن» (۱۹۹۲)، «عصر معصومیت» (۱۹۹۳)، «محاکمه‌ی ساحران» (۱۹۹۶) و «بوکسور» (۱۹۹۷) اشاره کرد. او دو بار از بازیگری کناره‌گیری کرد: نخست از ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۰ که در ایتالیا به حرفه‌ی کفاشی روی آورد، و دوم از ۲۰۱۷ تا ۲۰۲۴. در سال ۲۰۲۵ او در فیلم «آنمون» به کارگردانی پسرش رونان، نقش‌آفرینی کرد و در نگارش فیلم‌نامه نیز مشارکت داشت.