دایان کیتن

دایان هال کیتن (متولد دایان هال؛ ۵ ژانویه ۱۹۴۶ – ۱۱ اکتبر ۲۰۲۵) بازیگر، کارگردان و تهیه‌کننده آمریکایی بود. او با شخصیت و سبک پوشش منحصربه‌فردش شناخته می‌شد و در طول بیش از شش دهه فعالیت حرفه‌ای‌اش جوایز متعددی از جمله اسکار، جایزه بفتا، دو جایزه گلدن گلوب و جایزه یک عمر دستاورد AFI دریافت کرد.

کیتن کار خود را با حضور در نمایش اصلی موزیکال «Hair» در برادوی در سال ۱۹۶۸ آغاز کرد. سال بعد، برای بازی در نمایش کمدی «Play It Again, Sam» نوشته وودی آلن، نامزد دریافت جایزه تونی بهترین بازیگر زن نقش مکمل شد. نخستین حضورش بر پرده سینما با نقشی کوچک در فیلم «Lovers and Other Strangers» (۱۹۷۰) رقم خورد. او با نخستین نقش اصلی‌اش در سینما یعنی کی آدامز-کورلئونه در فیلم «پدرخوانده» ساخته فرانسیس فورد کاپولا (۱۹۷۲) به شهرت رسید و این نقش را در دنباله‌های آن، «پدرخوانده: قسمت دوم» (۱۹۷۴) و «پدرخوانده: قسمت سوم» (۱۹۹۰) نیز تکرار کرد. فیلم‌هایی که بیشترین تأثیر را بر مسیر کاری‌اش گذاشتند، آثار مشترکش با وودی آلن بودند که با اقتباس سینمایی «Play It Again, Sam» (۱۹۷۲) آغاز شد. دو فیلم بعدی‌اش با آلن، «Sleeper» (۱۹۷۳) و «عشق و مرگ» (۱۹۷۵)، جایگاه او را به‌عنوان یک بازیگر کمدی تثبیت کردند. چهارمین همکاری‌اش با آلن، کمدی رمانتیک «آنی هال» (۱۹۷۷)، اسکار بهترین بازیگر زن را برایش به ارمغان آورد.

برای گریز از محدود شدن به نقش‌های شبیه به شخصیت «آنی هال»، در چند فیلم دراماتیک ظاهر شد؛ از جمله در «Looking for Mr. Goodbar» (۱۹۷۷) و «Interiors» (۱۹۷۸) آلن، و سه بار دیگر نامزد اسکار شد: برای بازی در نقش فعال فمنیستی لوئیز برایانت در «Reds» (۱۹۸۱)، زنی مبتلا به سرطان خون در «Marvin's Room» (۱۹۹۶) و نمایشنامه‌نویسی در «Something's Gotta Give» (۲۰۰۳). از دیگر فیلم‌های شناخته‌شده‌اش می‌توان به «مانهاتان» (۱۹۷۹)، «Baby Boom» (۱۹۸۷)، «پدر عروس» (۱۹۹۱)، «مانهاتان ماردِر میستری» (۱۹۹۳)، «پدر عروس: قسمت دوم» (۱۹۹۵)، «باشگاه زنان نخست‌شوهر» (۱۹۹۶)، «سنگ خانوادگی» (۲۰۰۵)، «Morning Glory» (۲۰۱۰)، «در جست‌وجوی دوری» (۲۰۱۶) و «باشگاه کتاب‌خوانی» (۲۰۱۸) اشاره کرد.