جیمز گلیسون

جیمز گلیسون در شهر نیویورک و در خانواده‌ای تئاتری چشم به جهان گشود. پدرش ویلیام گلیسون و مادرش مینا کرولیوس هر دو اهل صحنه نمایش بودند. او با لوسیل گلیسون (نام اصلی‌اش لوسیل وبستر) ازدواج کرد و حاصل این ازدواج پسری به نام راسل گلیسون بود.

در جوانی، جیمز در جنگ اسپانیا و آمریکا شرکت کرد. پس از پایان جنگ به گروه تئاتر ثابت تئاتر لیبرتی در اوکلند کالیفرنیا پیوست که والدینش آن را اداره می‌کردند. او و همسرش سپس به پورتلند، اورگان رفتند و در تئاتر بیکر به اجرای نمایش‌های ثابت پرداختند. سال‌ها بعد، تا زمانی که جیمز در جریان جنگ جهانی اول به ارتش پیوست، با هم در تورهای نمایشی مختلفی حضور یافتند.

پس از بازگشت از جنگ، در نمایش «پنج میلیون» روی صحنه ظاهر شد. سپس به نوشتن روی آورد و از جمله نمایش‌نامه «آیا واقعاً همین است؟» را برای صحنه نیویورک نوشت و تولید کرد. او همچنین در نوشتن و بازی «قربانی» و «شانون‌ها در برادوی» نقش داشت. در ادامه، فیلم‌نامه «ملودی برادوی» (۱۹۲۹) را برای استودیوی MGM نوشت. در سال ۱۹۳۹، با همکاری دیگران، فیلم‌نامه آثاری چون «سوپل‌هد» (۱۹۳۰)، «دمبل‌ها در خز» (۱۹۳۰)، «چه بیوه‌ای!» (۱۹۳۰)، «باران یا آفتاب» (۱۹۳۰) و «اولین فرمان او» (۱۹۲۹) را نگاشت.

او و همسرش بعدها با استودیوی پاته قرارداد بستند؛ لوسیل به عنوان بازیگر و جیمز (که با نام «جیمی» شناخته می‌شد) به عنوان نویسنده. احتمالاً معروف‌ترین نقش بازیگری‌اش، ایفای نقش مکس کرکل، مدیر جو پندلتون — مردی که به اشتباه از این جهان به جهان دیگر ربوده شده بود — در فیلم فانتزی پرفروش «آقای جردن می‌آید» (۱۹۴۱) باشد.