الیور رید

رابرت الیور رید (۱۳ فوریه ۱۹۳۸ – ۲ مه ۱۹۹۹) بازیگر انگلیسی بود که به‌خاطر سبک زندگی پرشور و بی‌باکانه‌اش شهرت داشت. او فعالیت سینمایی خود را با فیلم‌های ترسناک کمپانی همر در اوایل دهه ۱۹۶۰ آغاز کرد و سپس در آثار ماندگاری چون «تله» (۱۹۶۶)، «الیور!» (۱۹۶۸) به کارگردانی عمویش کارول رید که برنده اسکار بهترین فیلم شد، در نقش بیل سایکس درخشید. او همچنین در فیلم‌های «زنان عاشق» (۱۹۶۹)، «هانیبال بروکس» (۱۹۶۹)، «شیاطین» (۱۹۷۱)، «سه تفنگدار» (۱۹۷۳) و «چهار تفنگدار» (۱۹۷۴) در نقش آتوس، «تامی» (۱۹۷۵) در نقش معشوق و ناپدری، «استخوان‌های خنده‌دار» (۱۹۹۵) و «گلادیاتور» (۲۰۰۰) ایفای نقش کرد. رید برای بازی در نقش آنتونیوس پروکسیمو، مربی سالخورده و بداخلاق گلادیاتورها، در آخرین فیلمش «گلادیاتور» ساخته ریدلی اسکات، به‌صورت پس از مرگ نامزد دریافت جایزه بفتای بهترین بازیگر نقش مکمل در سال ۲۰۰۰ شد. در اوج دوران کاری‌اش در سال ۱۹۷۱، سینماداران بریتانیایی او را پنجمین ستاره پرطرفدار گیشه انتخاب کردند. بنیاد فیلم بریتانیا (BFI) درباره او نوشته است که همکاری‌اش با مایکل وینر و کن راسل در میانه دهه ۱۹۶۰، رید را به نمادی از سینمای عامه‌پسند بریتانیا تبدیل کرد، اما از اواسط دهه ۱۹۷۰، اعتیادش به الکل بر روند کاری‌اش سایه انداخت؛ به‌طوری‌که BFI تأکید کرده رید، لقب «تشنه‌ترین بازیگر بریتانیا» را از رابرت نیوتن به ارث برد.