مارگاریتا ترخووا

مارگاریتا بوریسوونا ترخووا (به روسی: Маргари́та Бори́совна Те́рехова؛ زادهٔ ۲۵ اوت ۱۹۴۲ در شهر تورینسک، استان سوردلوفسک) بازیگر سینما و تئاتر شوروی و روسی است که در سال ۱۹۹۶ عنوان هنرمند خلقی روسیه به او اهدا شد.

ترخووا از سال ۱۹۵ در دانشکدهٔ فیزیک و ریاضیات دانشگاه دولتی تاشکند تحصیل کرد و تا سال ۱۹۶۱ در همان‌جا به فراگیری دانش پرداخت. سپس راهی مسکو شد و برای ورود به VGIK تلاش کرد، اما درخواستش رد شد. پس از آن در مدرسه-استودیوی یوری زاواادسکی در تئاتر موسسووت نام‌نویسی کرد.

او پس از فارغ‌التحصیلی در سال ۱۹۶۴، سال‌های طولانی به عنوان بازیگر تئاتر موسسووت فعالیت کرد. از ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۷ نیز در گروه تئاتری «نمایش عروسکی» که با همکاری ایگور تالکوف راه‌اندازی کرده بود، به ایفای نقش پرداخت.

نخستین حضور ترخووا بر پردهٔ سینما، در سال ۱۹۶۵ با فیلم «سلام، منم!» رقم خورد. شهرت اصلی او در اواخر دههٔ ۱۹۷۰ و پس از پخش دو فیلم موزیکال تلویزیونی «سگ در آخور» و «دارتانیان و سه تفنگدار» به اوج رسید؛ ابتدا در نقش کنتس دمدمی دیانا دِ بِلفلور و سپس در نقش میلادیِ خیانت‌پیشه. پس از آن، ایفای نقش‌های اصلی در آثار کارگردانهایی چون آندری اسمیرنوف و ایلیا آورباخ (تک‌گویی، ۱۹۷۲) و همچنین نقش دوگانه در فیلم تحسین‌شدهٔ آندری تارکوفسکی، «آینه» (۱۹۷۵)، ادامه یافت. سپس همکاری‌های بین‌المللی او نیز آغاز شد؛ از جمله «پرندهٔ آبی» به کارگردانی جورج کوکر (۱۹۷۶) و «مامان، زنده‌ام» ساختهٔ کنراد ولف (۱۹۷۷). آثار بعدی ترخووا در سینما، بازیگری در سطح بالای او را ثابت کرد، هرچند به موفقیت کارهای اولیه‌اش نرسید.

مارگاریتا ترخووا با ایگور تالکوف همکاری و رابطهٔ نزدیکی داشت و مدتی در کنار او در گروه تئاتر موزیکال «بالاگانچیک» فعالیت می‌کرد.

او در سال ۲۰۰۵ نخستین تجربهٔ کارگردانی خود را با فیلم «مرغ دریایی»، برگرفته از اثر آنتون چخوف، پشت سر گذاشت. ترخووا از آن پس از بازیگری کناره‌گیری کرده و به دلیل ابتلا به بیماری آلزایمر، به‌ندرت مصاحبه می‌کند، کمتر در انظار عمومی ظاهر می‌شود و تقریباً هیچ رویداد عمومی را حضور نمی‌یابد.