آلیسا فرایندلیخ

آلیسا برونوفنا فرایندلیخ (به روسی: Али́са Бру́новна Фре́йндлих؛ زادهٔ ۸ دسامبر ۱۹۳۴ در لنینگراد، اتحاد جماهیر شوروی) بازیگر شوروی و روسی و دارندهٔ عنوان هنرمند خلقی اتحاد جماهیر شوروی است.

آلیسا فرایندلیخ در خانواده‌ای به دنیا آمد که پدرش، برونو فرایندلیخ، بازیگر برجسته و هنرمند خلقی اتحاد جماهیر شوروی بود. او ریشه‌ای آلمانی و روسی دارد. پدر و بستگان پدری‌اش از آلمانی‌های تباری بودند که بیش از یک سده در روسیه زندگی می‌کردند. در سال‌های کودکی، آلیسا در کلاس‌های نمایش و موسیقی کاخ پیشگامان لنینگراد شرکت می‌کرد. در جریان جنگ جهانی دوم، محاصرهٔ ۹۰۰ روزهٔ لنینگراد را از سر گذراند و پس از پایان جنگ به تحصیل در مدرسه ادامه داد.

در دههٔ ۱۹۵۰ او در مؤسسهٔ تئاتر، موسیقی و سینمای لنینگراد به تحصیل بازیگری پرداخت و در سال ۱۹۵۷ با مدرک بازیگری فارغ‌التحصیل شد. از ۱۹۵۷ تا ۱۹۶۱ عضو گروه بازیگران تئاتر کومیسارژفسکی در لنینگراد بود. سپس به تئاتر لنسووه پیوست، اما در سال ۱۹۸۲ و پس از جدایی از ایگور ولادیمیروف، کارگردان و مدیر آن تئاتر، ناگزیر به ترک آن شد. پس از آن، کارگردان گئورگی تاوستونوگوف او را به عضویت گروه بازیگران تئاتر دراماتیک بزرگ (BDT) دعوت کرد که تا امروز در آنجا به فعالیت خود ادامه می‌دهد.

هرچند فرایندلیخ بیشترین توجه خود را به کار تئاتری‌اش معطوف می‌کرد، در چند فیلم مهم نیز نقش‌آفرینی کرد؛ از جمله کمدی بسیار پرطرفدار «رومنس اداری» اثر الدر ریازانوف (۱۹۷۷)، حماسهٔ طولانی‌ممنوعهٔ «آگونی» (۱۹۷۵) و فیلم علمی‌تخیلی «استاکر» ساختهٔ تارکوفسکی (۱۹۷۹). از دیگر نقش‌های ماندگار او می‌توان به ایفای نقش ملکه آن، همسر فرانسوای اول، در مجموعهٔ تلویزیونی شوروی «دارتانیان و سه تفنگدار» (۱۹۷۸) و دنباله‌های روسی بعدی آن، یعنی «تفنگداران بیست سال بعد» (۱۹۹۲) و «راز ملکه آن یا تفنگداران سی سال بعد» (۱۹۹۳) اشاره کرد.

در هفتادمین سالروز تولدش، ولادیمیر پوتین به آپارتمان فرایندلیخ در سن‌پترزبورگ رفت و نشان دولتی فدراسیون روسیه را به او اهدا کرد. او همچنین در سال ۲۰۰۵ جایزهٔ نیکا را دریافت کرد.